Producenci oferują dwa rodzaje folii do izolowania fundamentów, ścian fundamentowych i podłóg na gruncie – płaskie i wytłaczane.
Folie płaskie
Produkowane są z polichlorku winylu (PCW) i polietylenu (PE), nieco mocniejsze są wykonane z polietylenu o dużej gęstości (PE-HD). Niektóre folie mają dodatkowe warstwy kauczukowo-bitumiczne.
Folie płaskie wykorzystuje się zarówno na izolacje przeciwwilgociowe, jak i przeciwwodne. W zależności od rodzaju izolacji dobiera się tylko inną grubość folii i stosuje inne sposoby łączenia.
Nie powinno się stosować folii polietylenowych cieńszych niż 0,2 mm. Jeśli będą miały 0,4-0,5 mm, wtedy izolacja będzie sztywniejsza i mniej podatna na przypadkowe przebicie. Folie z PCW są grubsze – od 0,6 do 2,0 mm.
Są folie samoprzylepne, których łączenie nie wymaga dodatkowych materiałów i specjalnych narzędzi, oraz folie zgrzewalne, łączone przy użyciu nagrzewnicy.
Membrany wytłaczane (kubełkowe)
Wytwarzane są z polietylenu o dużej gęstości (PE-HD). Mogą być wzmocnione siatką z włókna szklanego, polipropylenu lub poliestru. Są też membrany połączone z geowłókniną.
Grubość membran wynosi zwykle 0,5 lub 0,6 mm (nawet 0,85 mm), a wysokość wytłoczenia – od 3 do 12 mm.
Z membran pionowych nie wykonuje się samodzielnych izolacji, lecz osłania się nimi od zewnętrznej strony warstwy izolacji przeciwwodnych, żeby zabezpieczyć je przed uszkodzeniami mechanicznymi. Regularnie rozmieszczone wytłoczenia umożliwiają zaś odwadnianie zaizolowanej powierzchni.
Membran wzmocnionych siatką z włókna szklanego używa się zaś do wykonywania izolacji przeciwwilgociowych ścian piwnic od wewnątrz. Siatka zapewnia dobrą przyczepność do tynku, a wytłoczenia umożliwiają wentylację i osuszanie ściany.
Membrany z geowłókniną wykorzystuje się do zabezpieczania izolacji pionowej fundamentów, ścian fundamentowych i piwnicznych, wzdłuż których ułożony jest drenaż.
