Zgodnie z normą PN EN 1443 wszystkie elementy komina oraz wkłady kominowe muszą być trwale oznakowane nazwiskiem lub znakiem identyfikacyjnym wytwórcy z podaniem identyfikacji daty produkcji lub identyfikacji losowej.
Komin powinien być wyposażony w:
- otwór wyczystny (wyczystka) umieszczony poniżej podłączenia czopucha, ze szczelnym zamknięciem wykonanym z niepalnego materiału (drzwiczkami rewizyjnymi). W kominach do kotłów o mocy do 30 kW można zrezygnować (ale tego nie polecamy) z drzwiczek rewizyjnych, jeśli jest wygodny dostęp do dna komina przez trójnik podłączeniowy;
- odstojnik kondensatu znajdujący się na samym dole komina, w tak zwanej stopie, wyposażony w przewód do odprowadzania skroplin;
- otwory rewizyjne w skośnych częściach komina (jeśli komin jest murowany z cegły i odchylony od pionu).
Przewody kominowe powinny być prowadzone pionowo. Dopuszczalne jest odchylenie nie większe niż 30° na odcinku nie dłuższym niż 2 m. Efektywna wysokość komina, to znaczy mierzona od trójnika do wylotu ponad dach, nie może być mniejsza niż 4 m.
Wyloty kominów muszą być wyprowadzone na odpowiednią wysokość ponad dach:
- na dachach o kącie nachylenia połaci nie większym niż 12° albo większym niż 12°, ale pokrytych materiałem łatwo zapalnym, przynajmniej 60 cm powyżej kalenicy;
- na dachach o kącie nachylenia większym niż 12°, z pokryciem niepalnym – 30 cm nad powierzchnię dachu i jednocześnie przynajmniej 1 m od tej powierzchni (mierzony w poziomie).
Jeśli komin znajduje się bliżej niż 1,5 m od przeszkody, jego wylot musi się znaleźć co najmniej 30 cm nad jej górną krawędzią. Jeśli odległość komina od przeszkody wynosi od 1,5 do 3 m, wylot musi być usytuowany przynajmniej na poziomie jej górnej krawędzi przeszkody, a jeśli odległość wynosi od 3 do 10 m – co najmniej 30 cm ponad płaszczyzną poprowadzoną pod kątem 12° w dół od górnej krawędzi przeszkody.
Polskie przepisy wymagają, aby obudowa komina była z materiału niepalnego o odporności ogniowej 60 min.
