W tradycyjnych ogrodach kolor liści zwykle nie odgrywa znaczenia – są one po prostu zielonym tłem dla kwiatów, tworzą oprawę ogrodu i wypełniają jego przestrzeń. Liście można jednak potraktować jako główne tworzywo kompozycji ogrodu, wykorzystując subtelne różnice w odcieniach ich zieleni – od niebieskawej i szarozielonej, przez jasne seledyny, soczyste zielenie, aż do zieleni ciemnych i zgaszonych brązem. W takim jednobarwnym ogrodzie bardzo ważna jest przestrzenna forma roślinnej kompozycji; istotny jest kształt liści i ich faktura. Duże znaczenie mają tak zwane rośliny architektoniczne – o dużych liściach albo niezwykłej formie, które przypominają rzeźby wyłaniające się z morza zieleni. Nie powinno ich zabraknąć, bo dzięki nim układ ogrodu staje się bardziej dynamiczny i wyrazisty.
Funkie – zwłaszcza odmiany wysokie i o dwubarwnych liściach, języczka pomarańczowa, juki, miskant chiński i inne trawy tworzące okazałe kępy, paprocie, rodgersje oraz bukszpan, mahonia i ostrokrzew (szczególnie formowane), wierzby pienne, krzewy o zwisających pędach i krzewy iglaste, zwłaszcza o pokroju kolumnowym.
Rośliny wypełniające przestrzeń:
acena drobnolistna, barwinek pospolity, bluszcz pospolity, dąbrówki, gajowiec żółty, irga Dammera, jasnota plamista ‘White Nancy‘, karmnik ościsty, kopytnik pospolity, podagrycznik ‘Variegatum‘, tiarella sercolistna, tojeść rozesłana, trzmielina Fortune’a (zwłaszcza pstre odmiany), ułudka wiosenna.
