Zastosowanie kolektorów słonecznych do wspomagania instalacji grzewczej pozwala zredukować koszty jej eksploatacji. Oszczędności będą jednak wtedy, gdy wszystkie elementy instalacji zostaną właściwie dobrane.
Instalacja solarna do przygotowania ciepłej wody do mycia
Powierzchnia kolektorów słonecznych musi być dostosowana do liczby domowników oraz ilości zużywanej przez nich ciepłej wody. W praktyce przyjmuje się 1-1,5 m2 powierzchni kolektora płaskiego na osobę. W instalacji, w której będą pracować kolektory próżniowe, można ich powierzchnię zmniejszyć o 20-25%. Wynika to z ich mniejszych strat ciepła w porównaniu z płaskimi oraz możliwości wykorzystywania również promieniowania rozproszonego (np. podczas pochmurnego dnia).
Kolejnym ważnym elementem instalacji jest zasobnik ciepłej wody. Jego pojemność powinna pozwalać na zgromadzenie w czasie słonecznej pogody zapasu energii na następny dzień, który może okazać się pochmurny. Dlatego dobiera się zasobnik o pojemności od 1,5 do 2 razy większej od dobowego zużycia ciepłej wody. Jeśli na przykład w domu czteroosobowa rodzina zużywa dziennie około 200 l, to pojemność zasobnika nie powinna być mniejsza niż 300-400 l.
Połączenie kolektorów z ogrzewaniem domu i przygotowaniem c.w.u.
W nowoczesnych domach wyposażonych w niskotemperaturowy system grzewczy (np. ogrzewanie podłogowe) coraz częściej wykorzystuje się instalację solarną do wspomagania ogrzewania. Najczęściej na każde 10 m2 powierzchni domu dobiera się od 0,8 do 1,1 m2 kolektora płaskiego lub od 0,5 do 0,8 m2 kolektora próżniowego.
Aby jednak uniknąć kłopotów z eksploatacją instalacji w okresie letnim, nie należy dobierać większej powierzchni paneli słonecznych niż dwukrotna wartość wynikająca z potrzeb przygotowania ciepłej wody. Przykładowo, jeśli do wspomagania ogrzewania potrzeba około 15 m2 kolektorów, a na potrzeby ciepłej wody wystarczy 6 m2, to maksymalnie powinniśmy zastosować 12 m2 kolektorów.
