Konsekwencje złego działania kanalizacji nie są tak groźne jak usterka instalacji gazowej czy elektrycznej, ale bywają bardzo nieprzyjemne. Dodatkowo po zakończeniu budowy dostęp do instalacji jest bardzo trudny, a w niektórych miejscach – bez kucia ścian lub posadzki czy rozkopania działki – wręcz niemożliwy. Dlatego wykonanie instalacji zawsze lepiej powierzyć fachowcom i poprzedzić prace sporządzeniem projektu, w którym zostaną określone wszystkie konieczne parametry i dane: średnice rur, ich długość, przebieg i spadki oraz rodzaj użytych materiałów.
Sposób prowadzenia instalacji
Podejścia kanalizacyjne. Im bliżej pionu znajdują się urządzenia sanitarne, czyli im krótsze są odcinki rur łączące urządzenia sanitarne z pionami (podejścia), tym lepiej. Dotyczy to zwłaszcza podejść do misek ustępowych. Nie powinny być dłuższe niż 1 m (2,5 m – mierzone poziomo od pionu do syfonu). Podejścia do innych urządzeń sanitarnych mogą być dłuższe, ale nie powinny przekraczać 3,5 m. Przewody należy układać z co najmniej 2-procentowym spadkiem.
Jeśli jest taka potrzeba, długość podejścia można zwiększyć, pod warunkiem że zwiększy się także jego średnicę. Podejścia o średnicy:
- mniejszej niż 0,07 m należy zwiększyć o jeden wymiar w stosunku do obliczeniowego (na przykład z 0,04 do 0,05 m), gdy są dłuższe niż 3 m;
- 0,07 m trzeba zwiększyć do 0,1 m dopiero wtedy, gdy są dłuższe niż 5 m. Podobne zasady obowiązują wtedy, gdy różnica wysokości między końcami podejścia wynosi od 1 do 3 m.
Zamiast zwiększać średnicę, można zrobić dodatkową wentylację podejścia, aby zapobiec wysysaniu wody z syfonu. Rzadko korzysta się z takiego rozwiązania, ponieważ jest dość trudne do wykonania, chociaż skuteczne. Długie podejścia muszą też mieć rewizje, czyli kształtki z otworem osłoniętym pokrywą przykręcaną na śruby i uszczelnioną gumową podkładką. Rewizja umożliwia dostęp do wnętrza rury, na przykład w celu jej wyczyszczenia. Podejścia należy włączać do pionów pod kątem nie większym niż 45°, a kierunek prowadzenia poziomych przewodów zmieniać łagodnie, to znaczy pod kątem mniejszym od 90°. Aby zapewnić ściekom możliwość przemieszczania się w rurach pod wpływem własnego ciężaru (grawitacyjnie), przewody trzeba układać ze spadkiem od 2 do 15%, czyli 2-15 cm na metr rury.
Piony kanalizacyjne. Jeśli są z tworzywa sztucznego (a zwykle takie robi się w domach jednorodzinnych), nie należy ich prowadzić po wierzchu, ponieważ tworzywo nie tłumi hałasu i odgłosy spływających ścieków mogą być uciążliwe. Lepiej więc poprowadzić piony w bruzdach ściennych, ale nie zamurowywać ich na stałe. W celu wytłumienia ewentualnych hałasów można zaizolować rury akustycznie otuliną z wełny mineralnej i obudować płytami gipsowo-kartonowymi lub też użyć rur i kształtek tak zwanych niskoszumowych – ze specjalnego tworzywa o zwiększonej masie i pogrubionych ściankach. Aby zapobiec odkształcaniu się rur pod wpływem temperatury i umożliwić kompensowanie wydłużeń, piony powinno się prawidłowo zamocować:
- na poziomie stropu – „na sztywno”;
- między stropami – za pomocą obejm w odstępach mniej więcej 1 m, w sposób umożliwiający przesuwanie się rury wewnątrz obejmy.
U dołu każdego pionu powinna się znajdować rewizja.
