Im więcej ścieków, tym większa musi być pojemność zbiornika. Orientacyjnie przyjmuje się, że ilość powstających ścieków (q) to 95% ilości zużywanej wody (pozostałe 5% to woda, którą wypijemy lub która wyparuje, wyleje się itp.). W domu, w którym ciepłą wodę przygotowuje się lokalnie (na przykład w kotle gazowym), całkowite zużycie wody przez jednego domownika wynosi od 166 do 200 dm3 na dobę.
Tam, gdzie ciepła woda dostarczana jest z ciepłowni, zużycie jest większe i wynosi 200-233 dm3 na dobę.
Aby ścieki nie zaczęły fermentować i nie wydzielał się metan, czas ich przetrzymywania w zbiorniku (T) nie powinien być dłuższy niż 10-14 dni.
Wymaganą pojemność zbiornika (V) można obliczyć w prosty sposób – mnożąc czas przetrzymywania ścieków (T), liczbę domowników (n) i ilość powstających ścieków (q):
Jeśli przyjmiemy, że przeciętna rodzina składa się z czterech osób i każda z nich będzie zużywać średnio 200 dm3 wody na dobę, a szambo będzie opróżniane co 10 dni (+ trzy dni rezerwy), to musimy zainstalować zbiornik o pojemności około 10 m3.
Bezodpływowe zbiorniki na ścieki mogą być stosowane wyłącznie na działkach nie przyłączonych do sieci kanalizacyjnej (nie dotyczy to gospodarstw rolnych i hodowlanych).
Jeśli ilość powstających ścieków nie przekracza 2 m3 na dobę, to budowa zbiornika nie wymaga żadnych pozwoleń. Gdy ścieków powstaje więcej, konieczna jest pozytywna opinia terenowego inspektora sanitarnego.
Firmy oferują bezodpływowe zbiorniki na ścieki o pojemności od 1 m3 do nawet 70 m3. Większe zbiorniki stosuje się na przykład wtedy, gdy z kilku położonych blisko siebie domów poprowadzi się przykanaliki w jedno miejsce i ścieki odprowadzane są do wspólnego zbiornika. Lepiej jednak, aby na każdej działce był oddzielny zbiornik. Nie dochodzi wówczas do sporów, kto ile powinien zapłacić za opróżnianie szamba.
Jaka powinna być temperatura wody na kotle, jeśli chodzi o centralne ogrzewanie?
