Im więcej ścieków, tym większa musi być pojemność zbiornika. Orientacyjnie przyjmuje się, że ilość powstających ścieków (q) to 95% ilości zużywanej wody (pozostałe 5% to woda, którą wypijemy lub która wyparuje, wyleje się itp.). W domu, w którym ciepłą wodę przygotowuje się lokalnie (na przykład w kotle gazowym), całkowite zużycie wody przez jednego domownika wynosi od 166 do 200 dm3 na dobę.
Tam, gdzie ciepła woda dostarczana jest z ciepłowni, zużycie jest większe i wynosi 200-233 dm3 na dobę.
Aby ścieki nie zaczęły fermentować i nie wydzielał się metan, czas ich przetrzymywania w zbiorniku (T) nie powinien być dłuższy niż 10-14 dni.
Wymaganą pojemność zbiornika (V) można obliczyć w prosty sposób – mnożąc czas przetrzymywania ścieków (T), liczbę domowników (n) i ilość powstających ścieków (q):
V = T * n * q [dm3]
Jeśli przyjmiemy, że przeciętna rodzina składa się z czterech osób i każda z nich będzie zużywać średnio 200 dm3 wody na dobę, a szambo będzie opróżniane co 10 dni (+ trzy dni rezerwy), to musimy zainstalować zbiornik o pojemności około 10 m3.
Bezodpływowe zbiorniki na ścieki mogą być stosowane wyłącznie na działkach nie przyłączonych do sieci kanalizacyjnej (nie dotyczy to gospodarstw rolnych i hodowlanych).
Jeśli ilość powstających ścieków nie przekracza 2 m3 na dobę, to budowa zbiornika nie wymaga żadnych pozwoleń. Gdy ścieków powstaje więcej, konieczna jest pozytywna opinia terenowego inspektora sanitarnego.
Oferta firm
Firmy oferują bezodpływowe zbiorniki na ścieki o pojemności od 1 m3 do nawet 70 m3. Większe zbiorniki stosuje się na przykład wtedy, gdy z kilku położonych blisko siebie domów poprowadzi się przykanaliki w jedno miejsce i ścieki odprowadzane są do wspólnego zbiornika. Lepiej jednak, aby na każdej działce był oddzielny zbiornik. Nie dochodzi wówczas do sporów, kto ile powinien zapłacić za opróżnianie szamba.
