Boazeria drewniana
Projektanci patrzą na nią świeżym okiem. Dawniej boazerie lakierowano, dziś chętnie stosuje się preparaty pogłębiające barwę i fakturę drewna – bejce i oleje. Modne jest wzorem skandynawskim bielenie drewna – wnętrze staje się jaśniejsze. Odważniejsi malują je na kolory nienaturalne dla drewna. Dzisiaj deseczki są szersze niż dawne boazerie, układa się je również poziomo. Powszechne jest okładanie tylko fragmentów ścian. Do łask powracają wyszukane sposoby łączenia desek, na przykład intarsje – wklejanie różnych gatunków drewna. Elementy boazerii łączy się na obce pióro, wstawiając między deseczki inny gatunek drewna.
- Pomieszczenie. Drewno reaguje na wahania temperatury i wilgotności, zmieniając objętość – na połączeniach elementów pojawiają się szczeliny. Minimalnym wahaniom ulegają gatunki egzotyczne, dzięki zawartości garbników i naturalnych olejków są też wodoodporne, więc można je stosować w łazienkach, a przy tym charakteryzują się barwą i usłojeniem zupełnie innym od gatunków krajowych.
- Renowacja. Impregnację drewna woskiem lub olejem trzeba systematycznie powtarzać. Powierzchnia pokryta lakierem tego nie wymaga, a dodatkowo bardzo łatwo się ją czyści. Po latach wierzchnią warstwę można usunąć papierem ściernym i ponownie polakierować. W przypadku zniszczenia deseczki łatwo samodzielnie ją wymienić, jednak trzeba mieć na uwadze, że nowy element będzie odróżniał się barwą od reszty powierzchni.
Płyty fornirowane
Fornir, czyli bardzo cienkie (0,1-1,5 mm) warstwy drewna naklejane na sklejkę lub płytę MDF, użyte w formie okładzin ściennych to nowy sposób na zastosowanie drewna na ścianach. W przeciwieństwie do litego drewna można tworzyć z nich wielkoformatowe elementy i pokrywać duże płaszczyzny ścian. Ciekawą propozycją projektantów jest łączenie fornirowanych płyt nie tylko poziomo, ale również w taki sposób, by rysunki słojów były do siebie prostopadłe. Inną zaletą otwierającą przed nimi jako materiałem ściennym nowe możliwości jest plastyczność – płytami fornirowanymi wykańcza się powierzchnie łukowe ścian, krawędzie wnęk, zaokrąglone cokoły. Możemy nimi zlicować ścianę z innymi elementami wnętrza: drzwiami, frontami mebli i blatami. W ten sposób łatwo wydziela się przejście do prywatnej lub gospodarczej strefy, prawie niedostrzegalne dla gości, zachowując przy tym reprezentacyjny styl ściany, a łącząc w jedną całość elementy poziome i pionowe, nadaje się wnętrzu inny wymiar. Prostokątne płyty fornirowane modnie jest łączyć, tworząc modularne, przewidywalne graficznie kompozycje. Szczególnie atrakcyjnie prezentują się wtedy forniry modyfikowane – dzięki obróbce technologicznej rysunek drewna jest bardzo wyraźny i powtarzalny. Gdy wolimy spokojniejsze tonacje, wybierzmy płyty z fornirem naturalnym. Do łask wracają forniry o koniakowym odcieniu znane ze stylu art déco – orzech i czeczotka, choć niesłabnącą popularnością cieszą się gatunki egzotyczne.
- Pomieszczenie. Jeżeli chcemy we wnętrzu nowocześnie potraktować boazerie lub płyty fornirowane, musimy pamiętać, że ściana obłożona drewnem, niezależnie od kolorystyki, dominuje we wnętrzu. Dlatego takie rozwiązania stosuje się najczęściej w dużych, reprezentacyjnych salonach, nie ocieplając ich dodatkowo innymi materiałami wykończeniowymi, zostawiając miejsce dla powietrza i światła – ważne, by tak wykończona ściana nie przytłaczała. W małej łazience lub kuchni wykończenie fornirem lepiej ograniczyć do jednej ściany lub jej fragmentu.
Korek na ścianie
Ma właściwości zbliżone do drewna: zatrzymuje ciepło w pomieszczeniu, pochłania nadmiar wilgoci i tłumi dźwięki zarówno dobiegające z zewnątrz, jak i hałasy powstające w domu. Na ściany trafia w postaci boazerii korkowej (płyt – wierzchnia warstwa ma grubość 3 mm – lub płytek, które przykleja się bezpośrednio do ściany) albo tapety (cienka warstwa korka na papierowym podkładzie i przyklejana do ściany). Duże możliwości kształtowania charakteru wnętrza otwiera podatność korka na pokrycie go różnymi powłokami, na przykład lakierem lub barwiącą farbą akrylową. Okładzina korkowa zastosowana na wszystkich ścianach pomieszczenia może wywołać wrażenie duszności, zamknięcia, dlatego lepiej wykorzystywać ją fragmentarycznie. Wraz z modą na ornamenty i wycinanki warto spojrzeć na korek jako materiał łatwo poddający się obróbce i będący niepowtarzalnym dekorem na ścianie.
- Pomieszczenie. Korek po polakierowaniu zyskuje wodoodporność, co pozwala zastosować go w łazience i kuchni. Ten układany na ścianach jest cieńszy od podłogowego, więc musimy pamiętać, że nie jest tak odporny na wgniecenia i uszkodzenia mechaniczne.
- Podłoże. Tapety korkowe przykleja się na klej do tapet, boazerie – specjalnym klejem do korka. Ściany nie muszą być idealnie gładkie, a korek może pokryć ich nierówności.
- Renowacja. Powierzchnie korkowe myje się wodą. Zniszczone elementy łatwo wymienić.
