Rury z miedzi są odporne na korozyjne działanie zimnej i ciepłej wody oraz nieutleniających kwasów (na przykład solnego i octowego), a także wpływ promieni UV i na zmiany temperatury. Kwaśna i miękka woda występująca na terenach górzystych może jednak powodować rozpuszczanie się jonów miedzi, co wprawdzie nie ma dużego wpływu na trwałość rur, ale w instalacjach wodociągowych jest szkodliwe ze względów higienicznych.
Mimo pozornej kruchości wszystkie rury z tworzywa sztucznego przeznaczone do instalacji wodnych lub grzewczych wytrzymują ciśnienie przynajmniej 1 MPa (10 barów), a więc znacznie wyższe od panującego w domowych instalacjach (maksymalnie 0,6 MPa). Trwałość instalacji z tworzywa sztucznego szacuje się na 50 lat, ale ponieważ najstarsze instalacje powstały w Polsce kilkanaście lat temu, nie było możliwości zweryfikowania tego w praktyce.
W instalacjach stosuje się rury i kształtki z różnych tworzyw, które różnią się od siebie właściwościami.
Rur z polichlorku winylu (PVC) używa się w instalacjach kanalizacyjnych i drenarskich oraz jako rur osłonowych do kabli, a także w instalacjach wodociągowych. Zalecana temperatura pracy to 0-60°C.
Rury z chlorowanego polichlorku winylu (CPVC) można stosować także do instalacji ciepłej wody - wytrzymują temperaturę do 100°C. Poniżej zera tworzywa te stają się kruche i nie nadają się do użytku.
Rury z polietylenu (PE) są przeznaczone do instalacji ciepłej i zimnej wody, gazowych, kanalizacyjnych, a także jako rury osłonowe. Stosuje się je w temperaturze od -20°C do 60°C. Są odporne na działanie kwasów i zasad, ale ulegają niszczeniu pod wpływem promieniowania UV. W praktyce do instalacji wewnętrznych raczej się ich nie używa.
Polietylen sieciowany (PE-X) stosuje się przede wszystkim do rur do instalacji centralnego ogrzewania i ogrzewania podłogowego. Rury z PE-X są odporne na działanie większości kwasów i zasad oraz tynku i cementu. Wytrzymują temperaturę od -110°C do 110°C, a dopuszczalna maksymalna temperatura pracy ciągłej to 95°C. Dzięki odporności na ujemną temperaturę można je stosować w instalacjach narażonych na zamarzanie.
Z polipropylenu (PP) produkuje się rury do ciepłej i zimnej wody, centralnego ogrzewania oraz kanalizacyjne, drenarskie i osłonowe. Są odporne na działanie silnych kwasów, zasad i soli organicznych. Rury do instalacji wodnych i grzewczych wykonuje się z kopolimeru PP-R oznaczanego też PP-3, o lepszej elastyczności niż PP. Mogą być stosowane w temperaturze do 90°C. Kruche stają się dopiero w temperaturze poniżej -40°C. Ponieważ są sztywne, w instalacjach z nich wykonywanych stosuje się kształtki, na przykład kolana i łuki. Są to zatem instalacje w tak zwanym systemie trójnikowym.
Najnowszym tworzywem, z którego się robi rury do instalacji wodnych i grzewczych, jest polibutylen (PB). Rury z PB są odporne na działanie wielu kwasów i zasad, a nawet rozpuszczalników o słabym stężeniu. Wytrzymują temperaturę do 90°C, a krótkotrwale do 100oC. Charakteryzują się dużą elastycznością, dzięki czemu łatwo się je montuje. Nie potrzeba do nich kształtek takich jak łuki i kolana. Są odporne na uderzenia, pękanie i ścieranie. Pod względem właściwości bakteriostatycznych niewiele ustępują rurom miedzianym. Nie można ich wystawiać na działanie promieni UV, dlatego muszą być ukryte w bruzdach lub w wylewce.
Rury wielowarstwowe, zwykle z dwóch warstw PE-X przedzielonych cienką warstwą aluminium (PE-X/Al/PE-X), łączą w sobie cechy rur metalowych i rur z tworzywa sztucznego. Stosuje się je do instalacji zimnej i ciepłej wody oraz centralnego ogrzewania. Przeznaczone są do pracy w temperaturze do 95°C.
Rury z PP-R są także produkowane ze specjalną wkładką z perforowanej taśmy aluminiowej lub z warstwą wzmacnianą włóknem szklanym. Zadaniem aluminium i włókna szklanego jest mechaniczna stabilizacja tworzywa, dzięki której wydłużenie rury pod wpływem wzrostu temperatury jest kilkakrotnie mniejsze niż zwykłej rury polipropylenowej.
