Wykonanie elewacji z cegieł klinkierowych wiąże się z koniecznością budowy domu w technologii trójwarstwowej. Jest ona co prawda nieco droższa, ale za to ma sporo zalet. Ściany trójwarstwowe mają dużą izolacyjność termiczną i akustyczną, przepuszczają parę wodną, a wewnątrz takiego domu panuje doskonały mikroklimat. Dzięki równomiernemu dociepleniu muru konstrukcyjnego warstwą izolacyjną na całej jego powierzchni dom jest ciepły i energooszczędny. Te cechy, a także inne zalety klinkieru, takie jak odporność na zanieczyszczenia, mróz, ogień, korozję biologiczną i chemiczną, wytrzymałość mechaniczna, solidność oraz elegancki, tradycyjny wygląd, sprawiają, że ceglane elewacje są coraz bardziej popularne.
Klinkier bardzo dobrze wyglądaja też w połączeniu z innymi materiałami: drewnem, kamieniem, a nawet z aluminium.
Warto wiedzieć
Jak powstaje cegła klinkierowa?
Produkuje się ją z glin wysokiej jakości. Jest poddawana spiekaniu w temperaturze 1100°C, czemu zawdzięcza swoje właściwości – wyjątkową twardość (a co za tym idzie – odporność na uszkodzenia mechaniczne), niską nasiąkliwość (poniżej 6%), mrozoodporność (bez uszkodzeń wytrzymuje co najmniej 100 cykli zamrażania i odmrażania) oraz niepalność.
Elewacje z cegły klinkierowej - stare i postarzane
W przeszłości elewacje z cegieł były powszechnie używane na terenach ubogich w kamień. Stosowano je przez wiele stuleci jako materiał zarówno konstrukcyjny, jak i elewacyjny. Elewacje z cegły dominują na północy i zachodzie Polski oraz na Śląsku. Na Pomorzu, Warmii, w okolicach Bydgoszczy spotykamy dobrze zachowane przykłady budownictwa szkieletowego – pruskiego muru, którego konstrukcję tworzyły słupy i rygle drewniane, a wypełnieniem były cegły otynkowane lub nie.
Urodę starych, podniszczonych cegieł naśladują cegły postarzane. Proces ich formowania jest wzorowany na tradycyjnym, ręcznym. Na niektórych widać wyraźne ślady wypału węgla. Różnią się między sobą powierzchnią lica i barwą.
