Rury wykorzystywane w systemach ogrzewania podłogowego muszą:
Tlen bowiem jest jedną z przyczyn korozji stalowych elementów instalacji, na przykład kotłów czy grzejników stalowych w instalacjach mieszanych (łączących grzejniki i ogrzewanie podłogowe).
Materiał, z jakiego wykonana jest rura, ma zatem wpływ na trwałość instalacji. Do ogrzewania podłogowego stosuje się rury miedziane, rury wielowarstwowe z tworzyw z wkładką aluminiową oraz rury z tworzyw sztucznych z barierą antydyfuzyjną: polietylenu, polietylenu sieciowanego, polibutylenu, rzadziej polipropylenu.
Rury z polietylenu i polibutylenu są elastyczne. Mają tak zwaną pamięć kształtu – wracają do poprzedniej formy. Podczas układania na podłożu trzeba je od razu mocować. Rury wielowarstwowe również formuje się łatwo. Nie mają pamięci kształtu tak jak i rury miedziane.
Rury do ogrzewania podłogowego mocuje się do podłoża spinkami lub klipsami. Niektóre folie mają wtopione specjalne siatki umożliwiające solidne mocowanie rur. Wierzchnia warstwa takich folii ma nadruk zwany rastrem, ułatwiający ułożenie rur z zachowaniem odpowiednich odstępów. W innych systemach stosuje się oprócz klipsów szyny z wycięciami, przez które prowadzi się przewody.
Niektóre firmy oferują izolację ze specjalnie wykończonego styropianu z występami (czopami), pomiędzy które wciska się rurę grzejną. Rura nie wymaga już wtedy dodatkowego mocowania, a takiego styropianu nie trzeba zabezpieczać przed wilgocią.
Z powodów finansowych inwestorzy często decydują się na zwykłe płyty styropianowe i pokrywają je oddzielną warstwą folii. Należy jednak pamiętać, że minimalna gęstość styropianu pod ogrzewanie podłogowe powinna wynosić 20 kg/m3.
Rozwiązanie takie jest tańsze od izolacji systemowych, ale montaż trwa dłużej – trzeba bowiem ułożyć osobno warstwę styropianu i folii. Elementy grzejne mocuje się wtedy zazwyczaj drutem lub zapinkami do siatki stalowej, którą należy ułożyć na izolacji.
Czy w budynku, w którym znajduje się instalacja gazu ziemnego można korzystać z butli z gazem?
