Kominek tradycyjny zawsze potrzebuje obsługi – stałego dokładania drewna i kontrolowania procesu spalania, a potem – sprzątania paleniska. Nie można też regulować ilości oddawanego przez niego ciepła. Kominki gazowe mają zalety kominków tradycyjnych, a są pozbawione większości ich wad.
Kominek gazowy - jakie zalety?
Uruchomienie kominka gazowego nie wymaga wcześniejszych przygotowań. Nie trzeba go czyścić, jak tradycyjnego, ani misternie układać drewnianych szczap. Można go włączyć bardzo szybko, używając do tego zapalniczki. Kominek gazowy działa natychmiast po włączeniu, więc gdy przyjdą niezapowiedziani goście, można zająć się nimi, a nie rozpalaniem w kominku. Jego obsługa ogranicza się do regulowania wielkości płomienia, a co się z tym wiąże – mocy urządzenia. Po wyłączeniu nie ma potrzeby czyszczenia kominka ani usuwania popiołu. Urządzenie jest od razu gotowe do ponownego użycia.
Budowa kominka - co jest potrzebne?
Chociaż kominek gazowy z zewnątrz nie różni się prawie od tradycyjnego, spalającego drewno, jest inaczej zbudowany. W skład typowego kominka gazowego wchodzą:
- obudowa – najczęściej żeliwna;
- imitacja paliwa (drewna lub kawałków węgla) – najczęściej ceramiczna;
- palnik gazowy – przeznaczony do spalania gazu ziemnego lub płynnego, zaprojektowany i wykonany dla danego typu kominka i współpracujący z określoną imitacją paliwa.
Palnik ma specjalną konstrukcję, dzięki której płomienie do złudzenia przypominają te powstające podczas spalania w kominku tradycyjnym. Imitujące opał szczapy drewna lub kawałki węgla są tak wykonane, aby jak najwierniej przypominały prawdziwe, ale w odróżnieniu od nich nie spalają się. Bardzo ważne jest na przykład odpowiednie ułożenie “szczap drewna” – od wielkości odstępów między nimi zależy odpowiedni wygląd płomienia. Rozgrzane “drewienka” żarzą się jeszcze przez jakiś czas po wyłączeniu palnika.
