Pozioma izolacja fundamentu, a dokładniej ław fundamentowych, ma dwie funkcje. Pierwsza – podstawowa – to oczywiście ochrona przed zawilgacaniem ścian fundamentowych wodą podciąganą kapilarnie z gruntu. Pod budynkiem, od wewnętrznej strony ścian fundamentowych, woda raczej nie występuje, chyba że dom jest posadowiony poniżej zwierciadła wody gruntowej, ale wtedy zawsze ma ciężką izolację przeciwwodną. Ewentualne ryzyko jest związane tylko z podciąganiem wody z głębszych warstw gruntu. Słabo zagęszczona ziemia, którą zasypuje się fundamenty, dobrze przepuszcza wodę, pozwalając jej częściowo migrować w dół i ograniczając napór na ściany. Natomiast pod ławą fundamentową zawsze znajduje się ubity, rodzimy grunt, który może podciągać wodę nawet z głębokości 1,5 m, dlatego tak ważne jest ułożenie na ławie fundamentu izolacji przeciwwilgociowej.
Drugą funkcją poziomej izolacji jest zapewnienie poślizgu między ławą a ścianą fundamentową. Nie mogą one być sztywno połączone, bo w wyniku nierównomiernych odkształceń pod wpływem osiadania budynku styk ławy i ściany pękałby, a to mogłoby prowadzić do uszkodzenia pionowej izolacji i penetracji wody w głąb ścian fundamentowych. Warstwa poślizgowa umożliwia niezależną pracę konstrukcji, zapobiegając przykrym konsekwencjom. Z tego samego powodu pas papy umieszcza się pod każdą murowaną ścianą.
