Montaż kominka krok po kroku. Jak prawidłowo podłączyć wkład kominkowy?

Wybierając wkład kominkowy, sprawdź w dokumentacji producenta, czy urządzenie spełnia wymagania Ekoprojektu. Potwierdzeniem są informacje w karcie produktu i dokumentach dołączonych do wkładu. Przed montażem trzeba też sprawdzić, czy użytkowanie takiego urządzenia w ogóle dopuszcza uchwała antysmogowa obowiązująca w danym regionie — wymagania mogą się różnić w zależności od urządzenia i lokalnych przepisów.

Komin do kominka

Komin ma podstawowe znaczenie dla możliwości montażu kominka, ponieważ odpowiada za odprowadzanie dymu powstającego w czasie spalania drewna. W kominie musi znajdować się wolny, indywidualny przewód dymowy o przekroju dostosowanym do mocy i wymagań technicznych wkładu kominkowego.

• Średnica i prowadzenie: średnica przewodu dymowego nie może być mniejsza niż średnica króćca wylotu spalin z wkładu. Przewód kominowy powinien być prowadzony pionowo. Liczby dopuszczalnych załamań i ich kątów należy dostosować do konkretnego przewodu, aktualnych wymagań i instrukcji wkładu kominkowego. Wysokość czynna przewodu powinna być dobrana do kominka, komina i wymaganej wartości ciągu. Dla wielu kominków na paliwo stałe przyjmuje się minimum 4 m, ale sam ten wymiar nie gwarantuje prawidłowego działania - trzeba uwzględnić aktualną normę, projekt oraz instrukcję konkretnego wkładu.
• Wkład kominowy: w przypadku tradycyjnych kominów murowanych z cegły często potrzebne jest zamontowanie kwasoodpornego, żaroodpornego wkładu stalowego. Zabezpiecza on ścianki komina przed działaniem wysokich temperatur oraz przed niszczącym wpływem kondensatu. Przed podłączeniem kominiarz powinien ocenić stan, szczelność i parametry przewodu i wskazać odpowiedni sposób jego dostosowania, na przykład wkład kominowy, naprawę albo budowę nowego przewodu.

Czytaj także: Koza w drewnianym domu. Jak naprawdę izolować drewnianą ścianę za piecem?

Podłączenie wkładu kominkowego do komina

Komin musi być szczelny, zrobiony z materiałów odpornych na wysoką temperaturę, produkty spalania i ewentualnie skropliny oraz powinien być dobrze zaizolowany cieplnie. Nie może stanowić zagrożenia dla stykających się z nim elementów z materiałów łatwopalnych. Najlepiej, gdy jest zbudowany wewnątrz domu, wówczas się nie wychładza, a podczas palenia oddaje ciepło do budynku.

A oto najważniejsze zasady podłączania wkładu kominkowego do komina:

• wymiary komina muszą być dostosowane do rozmiarów otworu paleniska kominka (wkładu kominkowego). Warunki Techniczne określają minimalny przekrój własnego, samodzielnego przewodu dymowego: dla kominka o otworze paleniskowym do 0,25 m² wynosi on 0,14 × 0,14 m lub średnicę 0,15 m; przy większym otworze — 0,14 × 0,27 m lub średnicę 0,18 m. Dla większych przewodów prostokątnych należy zachować stosunek wymiarów boków 3:2. Za mały przekrój może ograniczać ciąg i powodować dymienie. Nie należy jednak dobierać komina wyłącznie według tych minimów: znaczenie mają także dane wkładu i obliczenia dla całej instalacji;
• wartość ciągu kominowego musi odpowiadać wymaganiom producenta konkretnego wkładu. Ciąg ocenia się i w razie potrzeby mierzy dla działającego urządzenia; moderator dobiera się na podstawie wyniku pomiaru i projektu;
• przewód kominowy powinien być pionowy, bez przewężeń i z wylotem wyprowadzonym zgodnie z obowiązującymi zasadami. Komin może się znajdować bezpośrednio nad kominkiem, za nim lub obok niego. Przewód dymowy powinien mieć dostępny otwór rewizyjny lub wyczystkę, zgodnie z projektem i wymaganiami dla danego systemu. Gdy jest za kominkiem lub obok, musi koniecznie mieć wyczystkę (inaczej otwór rewizyjny) do gromadzenia i opróżniania pozostałości po procesie spalania. W zależności od konstrukcji kominka umieszcza się ją na zewnątrz, w sąsiednim pomieszczeniu lub na niższej kondygnacji;
• w miejscu połączenia należy zachować minimalny luz (dylatację), który zneutralizuje naprężenia wynikające z rozszerzalności cieplnej podgrzewanej stali i żeliwa;
• kominek powinien być zbudowany jak najbliżej komina, aby na przewodzie dymowym (łączącym kominek z kominem) było jak najmniej zagięć.

Lokalizacja kominów o lekkiej konstrukcji (stalowych izolowanych) jest bardziej dowolna niż murowanych. Jeśli istniejący przewód nie spełnia wymagań, przed podłączeniem trzeba ocenić, czy można go bezpiecznie dostosować.

Jedną z możliwych metod jest koszulkowanie, czyli montaż wkładu kominowego, jego sposób i zakres należy dobrać do stanu oraz wymiarów komina i wymagań wkładu. W niektórych przypadkach potrzebna będzie naprawa albo budowa nowego przewodu.

Doprowadzenie powietrza do komory spalania

Wkład kominkowy powinien mieć zapewniony dopływ powietrza do spalania, najczęściej osobnym kanałem z zewnątrz. Jego przekrój, przebieg i miejsce wlotu należy dobrać do zaleceń producenta oraz projektu. Wlot trzeba umieścić tak, by doprowadzane powietrze było czyste; nie powinien znajdować się na przykład przy wylocie spalin ani w miejscu narażonym na zanieczyszczenia z garażu. 

Warunki Techniczne wymagają, aby dla kominka z zamkniętym wkładem można było doprowadzić co najmniej 10 m³ powietrza na godzinę na każdy 1 kW jego nominalnej mocy cieplnej. Określają też wymaganą kubaturę pomieszczenia: 4 m³ na każdy 1 kW mocy, jednak nie mniej niż 30 m³. Obowiązują również wymagania dotyczące wentylacji i rodzaju budynku, w którym kominek może być zainstalowany.

Polecamy także: Szyba w kominku czernieje, a dym wpada do salonu? Zmień sposób rozpalania

Obecnie najczęściej powietrze do komory paleniska doprowadza się osobnym przewodem (np. rurą PVC lub kanałem ocynkowanym ułożonym w posadzce) bezpośrednio z zewnątrz budynku do króćca wkładu. Wymiary przewodu (przekrój) określa producent wkładu kominkowego w instrukcji montażu. A oto jak poprawnie doprowadzić powietrze do kominka:

• kanał doprowadzający powietrze z zewnątrz musi być szczelny, zaizolowany i wyposażony w przepustnicę, której zamknięcie zabezpieczy przed stratami ciepła, gdy kominek nie jest używany;
• powietrze nie powinno być czerpane z garażu, piwnicy i od strony ulicy, bo wraz z nim będą napływać do pomieszczenia kurz i nieprzyjemne zapachy;
• wlot powietrza na zewnątrz trzeba umieścić zgodnie z wytycznymi producenta, na przykład na wysokości co najmniej 1 m nad ziemią (aby nie zasysać brudnego) i zakończyć kratką wentylacyjną, uniemożliwiającą przedostawanie się do domu gryzoni, lub kratką z okapnikiem.

Uwaga! W domu z wentylacją mechaniczną kominek i instalację wentylacyjną trzeba dobrać tak, by pracowały bez zakłóceń i ryzyka cofania spalin.

Jeżeli kominek pobiera powietrze do spalania z pomieszczenia, nie należy łączyć go z mechaniczną wentylacją wyciągową, która mogłaby zakłócić ciąg kominowy i spowodować cofanie się spalin. Przepisy przewidują wyjątek dla wentylacji nawiewno-wywiewnej zrównoważonej lub nadciśnieniowej. Rozwiązanie należy uzgodnić z projektem instalacji i instrukcją producenta wkładu.

Dobra podstawa pod kominek

Przed przystąpieniem do montażu kominka należy jeszcze sprawdzić podłoże w miejscu, gdzie ma być ustawiony. Fundament lub strop muszą mieć odpowiednio dużą wytrzymałość, ponieważ ciężar kominka nie jest przenoszony na ścianę, o którą jest on oparty, ale w całości na podłoże. Przeciętny kominek z wkładem waży kilkaset kg.

Nośność stropu lub fundamentu trzeba sprawdzić dla ciężaru konkretnego wkładu i obudowy. Przebieg instalacji w miejscu montażu należy wcześniej zweryfikować, a wymagane odstępy i zabezpieczenia dobrać do projektu oraz instrukcji urządzenia.

Do wykonania obudowy wkładu kominkowego obecnie stosuje się bezpyłowe, niepalne płyty krzemianowo-wapniowe, które pełnią jednocześnie funkcję izolacji i konstrukcji obudowy, lub płyty szamotowe oddające ciepło przez promieniowanie.

Pomiędzy ściankami wkładu a materiałem izolacyjnym obudowy należy pozostawić szczelinę cyrkulacyjną zapewniającą swobodny przepływ powietrza.

Nowoczesny kominek z czarnego granitu. Zobacz ten projekt

Koncepcję architektoniczną tego kominka opracowała projektantka wnętrz Małgorzata Zaborowska, a projekt techniczny przygotowali projektanci z firmy Koperfam.

• Obudowa kominka

Zaprojektowano narożny kominek o nowoczesnej stylistyce, wykończony czarnym granitem i dekoracyjnymi elementami drewnianymi. Dzięki narożnej konstrukcji ogień można podziwiać z różnych miejsc w przestronnym, otwartym wnętrzu. Duże płyty czarnego, polerowanego kamienia dodatkowo odbijają płomienie, tworząc efektowne refleksy.

Obok kominka zaplanowano dużą kamienną ławę, która może służyć do siedzenia lub wypoczynku. Pod nią umieszczono szuflady na płyty CD i DVD. Po drugiej stronie kominka przewidziano głęboką wnękę na drewno, pełniącą funkcję podręcznej drewutni.

• Wkład kominkowy

W obudowie przewidziano montaż stalowego wkładu kominkowego. To stosunkowo niewielki model z drzwiczkami otwieranymi do góry, bocznym przeszkleniem oraz paleniskiem wyłożonym płytami szamotowymi i elementami żeliwnymi. Jego nominalna moc grzewcza wynosi 7 kW, a sprawność – 78,3%.

Podnoszone drzwiczki ułatwiają korzystanie z kominka i pozwalają cieszyć się ogniem w sposób zbliżony do tradycyjnego kominka otwartego. Po zamontowaniu specjalnego zestawu możliwe jest również wykorzystanie wkładu do biesiadowania.

Więcej zdjęć w galerii