Łacińska nazwa śniedków – Ornithogalum – pochodzi od słów ornis, ornithos (ptak) i gala (mleko). Większość gatunków śniedków ma kwiaty śnieżnobiałe o delikatnej budowie. Polska nazwa tych roślin jest mało znana, w różnych rejonach kraju używa się regionalnych nazw ludowych, np. śpioszek (kwiaty śniedków w dni pochmurne i deszczowe są zamknięte). Dziko rosną w Europie, Azji i na południu Afryki.
Śniedek baldaszkowaty (łac. Ornithogalum umbellatum) – gatunek europejski, silnie rozrasta się tworząc kobierzec białych kwiatów w kształcie gwiazdek średnicy około 2 cm, zielono paskowanych na zewnątrz, zebranych po 6–20 w baldachogrona na szypułkach 30–40 cm długości. Kwitnie w maju. Gdy pojawiają się kwiaty, długie odziomkowe liście zaczynają więdnąć i zamierać. Kwiaty otwierają się tylko w dni słoneczne o godzinie 10 a zamykają około 15. Cebule sadzi się we wrześniu na głębokość 8–10 cm. Zimuje w gruncie. Jest to mało wymagająca roślina polecana dla początkujących. Najlepiej rośnie na glebie lekkiej w miejscu nasłonecznionym, ale dość dobrze znosi nawet duże zacienienie. Cebule tworzą liczne cebulki potomne.
Ornithogalum arabicum pochodzi z krajów basenu Morza Śródziemnego, kwitnie wczesnym latem. Białe z czarnymi środkami pachnące kwiaty zebrane są po 6–25 w grona.
Śniedek wiechowaty (łac. Ornithogalum thyrsoides) pochodzi z południowej Afryki, jest wyjątkowo trwały i dobrze znosi nawet dłuższy niedobór wody. Ma białe, osadzone na długich szypułkach kwiaty, skupione w gęste kwiatostany.
Ornithogalum dubium ma kwiaty na dłuższych szypułkach zebrane w grona. Na rynku dostępne są odmiany o żółtych, pomarańczowych i czerwonych kwiatach.
Ornithogalum saundersiae – ma płaskie, białe lub kremowe kwiaty z zielonym oczkiem, zebrane na końcu łodygi w kwiatostan.
