Zasady murowania kominów z cegły
Zasady murowania przewodów dymowych, spalinowych i wentylacyjnych z cegły są od lat takie same. Do murowania przewodów kominowych używa się cegieł mało nasiąkliwych i bardzo wytrzymałych. Zwykle jest to cegła ceramiczna pełna klasy 15 lub 10. Natomiast do części komina widocznej nad dachem bardzo dobra jest cegła klinkierowa z powierzchnią szkliwioną lub zaimpregnowana preparatem zmniejszającym jej nasiąkliwość. Nie powinno się stosować cegły dziurawki, bo nie gwarantuje ona odporności komina na zawilgocenie. Do budowy kominów wentylacyjnych można używać cegły silikatowej. Coraz częściej stosuje się specjalne betonowe bloczki o przekroju prostokątnym lub kołowym, z wydrążonymi kanałami, co znacznie upraszcza wznoszenie kominów.
Najmniejszy dopuszczalny przekrój przewodu kominowego, niezależnie od jego przeznaczenia, to 14 x 14 cm, czyli wymiar 1/2 cegły ze spoinami (kanały w bloczkach mają zwykle mniejsze wymiary). Jeśli przewód jest budowany z elementów o przekroju kołowym, ich średnica nie powinna być mniejsza niż 15 cm. Wymiary przewodów dymowych lub spalinowych w kominach niższych niż 5 m trzeba zwiększyć do 14 x 20 cm lub do średnicy 18 cm.
Najlepiej, gdy przewody kominowe są prowadzone w ścianach między ogrzewanymi pomieszczeniami, co pozwala uniknąć ich wychłodzenia. Powinno się dążyć do grupowania ich w taki sposób, aby jak najwięcej znalazło się w jednym wspólnym kominie wyprowadzonym na dach. Pozwala to zmniejszyć koszt budowy, uniknąć wielu przebić dachu i związanych z tym obróbek. Sprawia też, że warunki pracy komina są lepsze, bo sąsiadujące ze sobą kanały dymowe lub spalinowe oraz wentylacyjne wzajemnie się ogrzewają.
Pod kominem trzeba wybudować fundament z cegły pełnej lub zbrojonego betonu. Jego wymiary należy w każdym przypadku obliczyć, ale nigdy nie powinien być niższy niż 30 cm, a jego długość i szerokość powinna być taka, by z każdej strony komina wystawał przynajmniej 15 cm. Gdy komin stanowi fragment ściany zewnętrznej, spód jego fundamentu powinien się znaleźć na równi ze spodem ław fundamentowych ścian.
Spoiny pionowe każdej warstwy cegieł muszą być przykryte pełnymi powierzchniami cegieł następnej warstwy. Cegły w ścianach stanowiących przegrody między przewodami trzeba przynajmniej jednym końcem osadzać w prostopadłych do nich ścianach zewnętrznych. Przegrody oddzielające przewody spalinowe od dymowych muszą mieć grubość przynajmniej połowy cegły, czyli 12 cm, a między przewodami wentylacyjnymi mogą być o połowę cieńsze. Aby komin nie wychładzał się zbyt szybko, jego ściany zewnętrzne powinny mieć grubość co najmniej jednej cegły. Dobrze jest także zaizolować je od strony zewnętrznej, na przykład wełną mineralną grubości 6 cm.
Jeśli w jednym kominie ma się znaleźć kilka przewodów wentylacyjnych, to można je ustawić w dwóch rzędach. W ten sposób powierzchnia ścian zewnętrznych komina będzie mniejsza, dzięki czemu mniejsze będą również straty ciepła.
