Spis treści
Obserwując kierunek, w jakim zmierza architektura domów jednorodzinnych, przekonamy się, że celem jest ich maksymalne przeszklenie. Wielkie okna/drzwi tarasowe i przeszklenia stałe coraz częściej upodabniają domy do akwariów wyposażonych w dachy. Połacie też stają się coraz bardziej przejrzyste dzięki oknom dachowym, dużym lub zgrupowanym w zespolenia.
W tej sytuacji dzielenie przestrzeni wewnętrznych wyłącznie nieprzejrzystymi ścianami działowymi mija się z celem. Co prawda zapewniają one wysoki poziom intymności, ale też odcinają od naturalnego światła i zamykają nas w masywnych boksach. Tam, gdzie jest możliwość wyboru, mury warto zastępować szklanymi przepierzeniami, które choć wydzielają konkretne strefy, to równocześnie integrują wizualnie przestrzenie poszczególnych kondygnacji, optycznie je powiększając.
Zabudowy szklane wewnętrzne
To, ile ze ścian działowych wykonamy w technologii szklanej, zależy wyłącznie od nas. Na dobrą sprawę nieprzejrzyste powinny być tylko ściany od sanitariatów, łazienek, sypialń lub te wydzielające pomieszczenia techniczne, w których znajduje się wyposażenie niemające wysokich walorów wizualnych.
Szklane ścianki umieszcza się przeważnie między salonem a korytarzem lub kuchnią. Widujemy je między sypialniami a salonami kąpielowymi bądź garderobami. Ładnie się prezentują na granicy gabinetu i pokoju dziennego oraz oczywiście wokół zimowego ogrodu. Mogą wydzielać klatki schodowe bądź tworzyć filigranową zabudowę antresoli.
Szklana ścianka działowa z drzwiami
Ramy okien zewnętrznych produkowane są z drewna klejonego, PCW, aluminium, stalli. Są stosunkowo grube, aby zapewniały oczekiwaną izolacyjność termiczną i mogły być wyposażone w grube pakiety szybowe jedno- albo dwukomorowe.
Wewnątrz budynku izolacyjność termiczna nie ma znaczenia, a stosowane szyby są zdecydowanie cieńsze. Dlatego też profile do budowy szklanych działówek są smukłe i subtelne.
Najczęściej wykorzystuje się systemy zabudowy z profili aluminiowych. Są one anodowane, szczotkowane, malowane proszkowo – przeważnie na kolor czarny lub szary – ale mogą być zdobne w okleinę, na przykład drewnopodobną.
Profile takie dają możliwość budowy ścianek o wysokości do 3,6 m. Od projektanta i woli inwestora zależy, czy przeszklenia będą mieć tylko obwodowe ramy, czy wprowadzone będą podziały, na przykład w formie szprosów. Między polami, które one wyznaczają, mieszczą się oddzielne szyby – jedna na każde z pól.
W ofercie firm specjalizujących się w szklanej zabudowie są też szprosy naklejane, nieodgrywające w przeszkleniach roli konstrukcyjnej. To aluminiowe profile mocowane na szybie. Nie dzielą okien na kwatery, a jedynie to symulują, w udany sposób naśladując szprosy konstrukcyjne.
Profile – inaczej niż te do okien zewnętrznych, grube na 6-7 cm – są filigranowe, mają od 2,2 do 4,5 cm.
Czy szklane ścianki tłumią dźwięki
Ścianki takie mają całkiem dobrą izolacyjność akustyczną, co obrazuje wskaźnik Rw wynoszący nawet 42-57 dB, a im wyższy, tym lepiej. Przyznać jednak trzeba, że najcichsze są ściany szklone podwójnie, mające łączną grubość około 9 cm.
Przeźroczystą działówkę da się wybudować też metodą rzemieślniczą, zamawiając stalowe ramy w zakładzie ślusarskim, a szyby u szklarza. Po umocowaniu konstrukcji tafle wkleja się później w poszczególne pola, używając silikonu neutralnego lub kleju do szkła. Nie ma też żadnych przeciwwskazań, żeby rama ściany została zmontowana z elementów drewnianych.
Czasem nie zależy nam wcale na całkowitym wydzieleniu strefy lub pomieszczenia, tylko na symbolicznym odgrodzeniu ich od reszty wnętrza. Wtedy do gry wchodzą wąskie panele ramowe ze szklanym wypełnieniem, które łączy się z podłogą i sufitem podłużnymi wspornikami. Rozmieszcza się je w odstępach, więc zamiast ścianki tworzy się rodzaj szklanego parawanu.
i
Prawie niewidzialne: ściany całoszklane
Dla niektórych ramy są zbędnym dodatkiem, zakłócającym tylko efekt pełnej przejrzystości. Oni decydują się na ściany całoszklane. Tafle są wtedy mocowane tylko na dole i na górze – punktowo lub dzięki profilom biegnącym wzdłuż dolnej i górnej krawędzi. Boki poszczególnych paneli zestawiane są wtedy na styk. Z tego względu niebagatelne znaczenie ma ich jakość. Muszą mieć idealnie proste krawędzie. Te są zatem szlifowane lub polerowane.
Jeśli tafle osadzone są w dolnych i górnych profilach, a nie chcemy, by te były zanadto widoczne, można je ukryć, jeśli tylko będziemy robić szklaną zabudowę przed wykończeniem podłogi i sufitu. Dolny profil można wtedy zamocować na stropie i w całości lub częściowo zamaskować go warstwami posadzki. Górny da się łatwo zlicować z płaszczyzną zabudowy sufitowej. Komplet elementów zamawia się u systemodawcy. Na podstawie sporządzonego projektu klient otrzymuje zestaw paneli, łączniki do nich, drzwi i okucia (jeśli są przewidziane). Nie trzeba już niczego docinać ani dopasowywać.
Jeśli boimy się, że szkło nie zagwarantuje ciszy, możemy się miło zdziwić. Najcichsze całoszklane przegrody mają izolacyjność na poziomie nawet 48 lub 51 dB. Powstają z tafli dwuwarstwowych łączonych folią PVB, niewpływającą na przejrzystość. Mają jednak grubość 10 cm. Cieńsze uzyskują też niezłe wyniki – na poziomie 32-46 dB. Oczywiście między panelami takich ścian trzeba zastosować uszczelki – silikonowe lub ze specjalnie do tego celu przeznaczonej akrylowej taśmy dwustronnie klejącej. Szklane drzwi muszą mieć wtedy uszczelki na krawędziach pionowych oraz listwy dźwiękoszczelne na dole i na górze.
Szklana ścianka działowa z drzwiami
W całoszklanych ściankach umieszcza się drzwi z ościeżnicami lub bezramowe – rozwieralne, przesuwne, wahadłowe, harmonijkowe, obrotowe lub pivotowe (z przesuniętą osią obrotu). Rozwieralne zawieszone są na dwóch lub trzech zawiasach punktowych. Wyposaża się je w klamkę lub pochwyt, możliwie mało rzucającą się w oczy.
Szerokość drzwi całoszklanych nie powinna przekraczać 1 m, a ich ciężar powinien wynosić nie więcej niż 90 kg.
Wadą przeszklonych ścian, zwłaszcza całoszklanych, jest ich podatność na brudzenie. Już po kilku dniach użytkowania przy krawędziach zabudowy lub przy drzwiach widać odciski palców.
i
Ścianki ze szkła hartowanego lub laminowanego
Przeważnie w domach wykorzystuje się szkło hartowane, często typu float, czyli mające idealny poziom przejrzystości, jest ono bowiem pozbawione wszelkich niedoskonałości optycznych. Stosowane są szklane panele grubości od 1,1 do 12 mm.
Hartowanie szkła ma zapewnić to, że będzie trudniejsze do stłuczenia, co w przypadku szklanych ścianek ma kluczowe znaczenie. Niestety, tafle hartowane nie mogą być już poddawane żadnej obróbce. Zamawia się więc je na wymiar, docięte i z wykonanymi otworami montażowymi – jeśli takie są niezbędne.
Bezpieczne jest także szkło laminowane, które w razie stłuczenia nie rozpada się na kawałki.
Do łazienek polecane jest specjalne szkło, odporniejsze na korozję. Nie każdy bowiem wie, że białe plany na taflach są właśnie jej rezultatem, a nie – jak można by przypuszczać – śladami osadzania się kamienia. Szyby, które będą mieć kontakt z wodą, wyróżnia specjalna powłoka antykorozyjna, przyspieszająca także jej spływanie. To cienka warstwa tlenków metali nanoszona metodą rozpylania megatronowego.
Idealnie naturalny kolor zapewnia szkło float z obniżoną zawartością tlenku żelaza, odpowiedzialnego za charakterystyczny zielonkawy odcień, widoczny zwłaszcza na krawędziach szyb. Charakteryzujące się też ono największą przepuszczalnością światła – 91% przy grubości w zakresie 3-8 mm, podczas gdy standardowe szyby przepuszczają koło 65-75%.
Szkło nie zawsze musi być w pełni transparentne. Zabudowę można przecież urozmaicić taflami ze szkła emaliowanego, barwionego w masie, piaskowanego, matowego – trawionego kwasem, lakierowanego, zdobnego w nadruk bądź wzorzysty laminat. Przejrzystość zmniejsza też ornamentowanie, czyli nadawanie szkłu dekoracyjnej faktury w procesie odlewania i walcowania.
Dla spragnionych oryginalności czekają także panele gięte, a dla lubiących techniczne ciekawostki – lakierowane szkło magnetyczne.
Okucia do szklanych przeszkleń
Ścianki ramowe, w których zawiasy lub klamki mocowane są do profili konstrukcyjnych, wyposaża się w okucia standardowe. Specjalne ich wersje oferowane są z myślą o przeszkleniach całoszklanych. Do elementów okuć zaliczamy między innymi łączniki do tafli. Potrzebne są, żeby łączyć panele wzdłuż lub dodawać przeszklenie prostopadłe. Do szklanych drzwi polecane są zawiasy typu strop-podłoga – zwykłe, obrotowe albo pivotowe, czyli z przesuniętą osią obrotu. Mocowane są one na górnej i dolnej krawędzi skrzydła. Nie wyklucza się przy tym stosowania zawiasów bocznych, projektowanych specjalnie na potrzeby szklanych skrzydeł.
Gdy potrzebny jest zamek, a nie chcemy, by stał się dodatkowym przedmiotem psującym efekt pełnego przeszklenia, możemy zastosować dyskretny model dolny. Rygluje on drzwi w posadzce. Zazwyczaj jednak stosowane są specjalne zamki do drzwi całoszklanych, tworzące wraz z klamką jeden element.
Okucia są przeważnie wykonywane ze stali bądź aluminium. Tworzą spójne stylistycznie kolekcje, obejmujące wszystko, co niezbędne, by postawić szklaną ścianę i połączyć ją ze szklanymi drzwiami.
Szkło jest w cenie
Koszt wykonania szklanej ścianki zależy od wielu czynników, przede wszystkim od typu szkła mającego stanowić jej wypełnienie. Najtańsze są ścianki całoszklane. Zapłacimy za nie 750–1200 zł/m2. Ścianki ramowe, ze stali bądź aluminium, wyposażone w szkło standardowe lub bezpieczne kosztują minimum 1700 zł/m2. W podanych cenach mogą się też mieścić drzwi, wliczony jest ponadto montaż. Za dowóz, pomiary, projekt, płaci się oddzielnie.
Można też zamówić pojedyncze panele ramowe, szklane, o standardowych wymiarach i samemu podjąć się montażu. Kosztują od 1200 do 4000 zł/szt.
Szklane drzwi w metalowych ramach ze szprosami – nazywane obecnie drzwiami loftowymi – kosztują od 2000 do 6500 zł/szt. Za model przesuwny trzeba zapłacić 4500–8500 zł.
Wiele firm oferujących szklane zabudowy ma na swoich stronach kalkulatory, które pozwalają skonfigurować ścianę i zapoznać się z jej przybliżonym kosztem.
