Laurowiśnia wschodnia – wymagania, uprawa, pielęgnacja i zastosowanie w ogrodzie, odmiany laurowiśni

2017-04-26 13:31 Katarzyna Józefowicz

Laurowiśnia wschodnia to krzew ozdobny o gęstym pokroju, ciekawych liściach i dekoracyjnych kwiatostanach. W ogrodzie można ją sadzić pojedynczo, w jednogatunkowych grupach lub w kompozycjach z innymi krzewami ozdobnymi. Poznaj odmiany, wymagania uprawowe i zastosowanie laurowiśni w ogrodzie. Pielęgnacja laurowiśni wschodniej.

Laurowiśnia wschodnia to ciekawa, choć mało jeszcze u nas popularna roślina ozdobna. Jej gęsty pokrój, błyszczące, zielone liście i liczne, białe kwiaty mogą być niebanalną ozdobą każdego ogrodu, dlatego roślina z pewnością zasługuje na większą uwagę.

Laurowiśnia wschodnia

Laurowiśnia wschodnia (Prunus laurocerasus. syn. Laurocerasus officinalis) nazywana też śliwą wawrzynolistną to niewielkie drzewo lub okazały krzew, dorastający do 3-4 m wysokości. Jego cechą charakterystyczną są wydłużone, lancetowate, skórzaste liście, do złudzenia przypominające liście laurowe (wawrzynu). Z wierzchu są ciemnozielone i błyszczące, od spodu natomiast jaśniejsze i matowe. Na roślinie liście utrzymują się przez cały rok, choć podczas mroźnych zim część z nich może przemarzać, szczególnie ponad granicą śniegu.

Oprócz atrakcyjnych liści, ozdobą krzewu są też oryginalne kwiaty, pojawiające się na pędach wiosną (w maju). Wprawdzie pojedyncze kwiaty są małe i niepozorne, ale zebrane po kilkadziesiąt sztuk w duże, wzniesione grona, tworzą piękne, gęste, lekko pachnące kwiatostany, które widoczne są już z daleka. Każdy kwiat oprócz płatków, posiada liczne, długie, wystające pręciki, dzięki którym kwiatostan wydaje się być „puszysty” i jeszcze bardziej interesujący.
Kiedy kwiaty przekwitają, ich miejsce zajmują kuliste, czarne, błyszczące owoce (u roślin uprawianych w Polsce nie zawsze się zawiązują). Nie są wprawdzie duże i okazałe, ale doskonale komponują się z ciemnozielonymi, błyszczącymi liśćmi.

>>Przeczytaj też: Posadź w ogrodzie kwitnące krzewy

Laurowiśnia wschodnia - ozdobne odmiany

W ogrodach laurowiśnia wschodnia uprawiana jest zwykle w postaci czystego gatunku, ale coraz częściej można też spotkać jej liczne, atrakcyjne odmiany ozdobne, do których należą między innymi:

  • 'Schipkaensis' - o pięknych, gęstych, wzniesionych, kremowobiałych kwiatostanach i podwyższonej mrozoodporności, osiągająca 1,5-2 m wysokości,
  • 'Otto Luyken' - karłowa odmiana o ciemnozielonych liściach i szerokim, gęstym pokroju, dorastająca do 0,5-1 m wysokości,
  • ETNA 'Anbri' - odmiana o pędach mocno wzniesionych i młodych przyrostach zabarwionych na rdzawy kolor, dorastająca do 1,5-2 m wysokości,
  • 'Mano' - niska, wolnorosnąca odmiana o kulistym, gęstym, krzaczastym pokroju, dorastająca do 1-1,5 m wysokości,
  • 'Marbled White' (syn. 'Castlewellan') - odmiana o pstrych i biało nakrapianych liściach oraz kompaktowym pokroju, dorasta do 1,5-2 m wysokości,
  • 'Zabeliana' - niska odmiana o pokładających się, rozłożystych pędach, dorastająca do ok. 1 m wysokości i ok. 3 m szerokości, doskonała jako roślina okrywowa,
  • 'Miky' - niska, wolnorosnąca odmiana o ciemnozielonych, wąskich liściach i kompaktowym pokroju, kwitnie słabiej niż gatunek i dorasta do 1,5-2 m wyokości,
  • 'Rotundifolia' - wysoka odmiana o luźnym, krzaczastym pokroju, dorastająca do ok. 4 m wysokości.

Sprawdź wybrane przez nas produkty:

>>Przeczytaj też: 10 pięknych roślin, które warto mieć w ogrodzie

Wymagania uprawowe i pielęgnacja laurowiśni wschodniej

Lauwrowiśnia wschodnia to dość wymagająca roślina. Oczekuje ciepłego, zacisznego, półcienistego lub cienistego stanowiska uprawy oraz żyznej, próchniczej, przepuszczalnej, stale lekko wilgotnej gleby o zasadowym lub obojętnym odczynie pH. Ponieważ nie znosi suszy, w okresach bezdeszczowych musi być systematycznie podlewana. Glebę wokół rośliny warto ściółkować. Laurowiśnia wschodnia nie lubi niskich temperatur i chociaż starsze egzemplarze znoszą zwykle zimę dość dobrze, młode rośliny mogą przemarzać. Dlatego późną jesienią należy osłonić je przed mrozem włókniną lub słomianymi matami. Okrycie powinno być jednak stosunkowo luźne, gdyż laurowiśnia nie lubi szczelnej otuliny, utrudniającej jej oddychanie. Z powodu niskiej mrozoodporności, laurowiśnie najlepiej czują się w cieplejszych rejonach kraju, na stanowiskach zacisznych, ciepłych i osłoniętych od mroźnego wiatru.
Mimo swojej delikatności i wysokich wymagań uprawowych, laurowiśnia zaskakująco dobrze znosi zanieczyszczone, miejskie powietrze i rzadko jest atakowana przez choroby i szkodniki roślin.

Laurowiśnia - cięcie i rozmnażanie

Krzew doskonale reaguje na cięcie, dlatego zabieg ten można przeprowadzić o każdej porze roku, choć najlepiej zaplanować go na późną wiosnę lub wczesne lato (czerwiec-lipiec). Przy okazji letniego cięcia, roślinę można też z powodzeniem rozmnożyć. Wystarczy pobrać z niej (w lipcu lub sierpniu) półzdrewniałe sadzonki i ukorzenić w wilgotnym, piaszczysto-próchniczym podłożu. Aby sadzonki lepiej się ukorzeniały, należy zanurzyć ich końce w specjalnym preparacie tzw. ukorzeniaczu.

Zastosowanie laurowiśni w ogrodzie

Ze względu na swój gęsty pokrój, ciekawe liście i piękne kwiaty, laurowiśnia wschodnia może być sadzona w ogrodzie jako soliter na tle trawnika lub białej ściany budynku, stanowiących doskonałe tło dla jej atrakcyjnych liści. Roślina doskonale prezentuje się także w kompozycjach wielogatunkowych z innymi krzewami ozdobnymi lub w jednogatunkowych grupach. Może być też zestawiana z innymi roślinami o dużych liściach jak np. rodgersjami i bergeniami oraz dużymi paprociami (np. pióropusznikiem strusim) i funkiami. Laurowiśnia wschodnia znakomicie nadaje się też do tworzenia formowanych lub luźnych żywopłotów i szpalerów, a ich karłowe odmiany do uprawy w pojemnikach. Krzewy o szerokim, rozłożystym pokroju mogą być natomiast wykorzystywane jako ciekawe rośliny okrywowe.

Czy artykuł był przydatny?
Przykro nam, że artykuł nie spełnił twoich oczekiwań.
KOMENTARZE