Niestety, drewno ma też wady. Pierwszą jest cena - drewniane podłogi są drogie, kosztują od kilkudziesiąciu do kilkuset złotych za m2. Drewno może się paczyć, jeśli zostało źle wysuszone albo kiedy ulegnie zamoczeniu. Jest delikatniejsze, podatniejsze na wgniecenia i bardziej nasiąkliwe niż kamień czy płytki. Bez odpowiedniej konserwacji szybko się niszczy. Tylko nieliczne jego gatunki nadają się do kuchni czy łazienki (dąb, modrzew, niektóre egzotyczne), a i to pod warunkiem, że się je dokładnie zabezpieczy. Drewniane posadzki (z gatunków krajowych oraz egzotycznych) kładzie się więc raczej tam, gdzie nie są narażone na częsty kontakt z wodą i brudem - w pokojach dziennych, sypialniach, gabinetach.
Posadzka w dechę
Podłogi z litych desek są solidne i atrakcyjne. Muszą być one jednak wyselekcjonowane - bez sęków i innych wad. Deski pasują zwłaszcza do wnętrz klasycznych i rustykalnych. Te przeznaczone na podłogę układa się od strony okna lub - w wąskim pomieszczeniu - wzdłuż dłuższych ścian. Deski muszą pasować do siebie wzajemnie pod względem rysunku słojów i barwy. Tradycyjnie układa się je na styk (dociskając klinami i klamrami stolarskimi) i przybija gwoździami (wbijanymi w wyżłobienie wpustu na krawędzi bocznej) do legarów. Podłogę z desek można też umocować na pióro-wpust lub na zakładkę. Warto pamiętać, że po ułożeniu na legarach jej poziom podniesie się o kilka centymetrów.
Jodełka czy cegiełka
Dawniej parkiet układano w reprezentacyjnych wnętrzach pałacowych. Dziś jest o wiele popularniejszy, ale wciąż uważany za najbardziej elegancki. Tworzą go drewniane deszczułki, czyli klepki. Mogą być one łączone na pióro i wpust lub mocowane na styk.
Najbardziej znane sposoby układania parkietu to jodełka, cegiełka (tzw. wzór angielski) lub szachownica. Na dużej powierzchni można łączyć różne wzory lub odcienie drewna o zbliżonej twardości (inaczej po kilku latach na podłodze powstaną wyboje). Obowiązuje zasada, że im mniejsze pomieszczenie, tym spokojniejszy powinien być wzór. Efektowny jest parkiet przemysłowy, składający się z długich i wąskich klepek, które układa się obok siebie, np. wzdłuż ścian albo pod kątem do nich - co optycznie powiększa pomieszczenie. Klepki układa się na ślepej podłodze (przybijając je gwoździami lub - rzadziej - mocując klejem) albo na wylewce betonowej (klejąc do podłoża). W zależności od rodzaju użytego podkładu stosowane są klepki z pióro-wpustami oraz łączone na styk. Układanie parkietu rozpoczyna się zawsze od środka pomieszczenia.
Mozaikowa lub brukowana
Równie popularne, jak parkiety klepkowe są mozaiki. Najczęściej to kwadratowa lub prostokątna płyta z listewek zestawionych po pięć sztuk, tworzących szachownicę. Łączone są one od spodu siatką z włókna szklanego. Mocuje się je do podłoża klejem. Bardziej skomplikowane mozaiki są wykonywane na zamówienie. Wzór można wybrać z katalogu lub zdecydować się na indywidualny projekt. Można go tworzyć z różnych gatunków drewna (ale o zbliżonej twardości). Mozaiki są sporo tańsze niż parkiet, ale też dużo od niego cieńsze. Dlatego szlifowanie, by je odnowić, jest możliwe góra dwa razy. Z dębu, modrzewia i niektórych gatunków egzotycznych wykonuje się drewnianą posadzkę także w kuchni.
Trwały i estetyczny jest bruk drewniany, nadający się do wykończenia kuchennej podłogi. Tworzą go kostki o wymiarach 6 x 9 cm i grubości 2,5-8 cm, łączone za pomocą siatki termoplastycznej w większe płyty. Mocuje się je do równej, betonowej wylewki za pomocą kleju do parkietu, siatką do góry. Po zakończeniu pracy odrywa się ją, a powierzchnię zabezpiecza lakierem - inaczej podłoga bardzo chłonie wilgoć. Elementy bruku muszą ściśle do siebie przylegać. Także na tego typu posadzce można zestawić drewno w różnych gatunkach i kolorach.
