W domach mieszkalnych instalacje elektryczne układa się zazwyczaj pod tynkiem. Ewentualne zmiany wiążą się więc z koniecznością zniszczenia tynków. Dla wygody dobrze jest sporządzić wykaz wszystkich instalacji elektrycznych, a następnie wybrać z tej listy te, na które się decydujemy.
W przypadku tych wymagających stosunkowo drogiego osprzętu, na przykład wchodzącego w skład systemu inteligentnego zarządzania, można w pierwszym etapie ułożyć tylko rurki instalacyjne, a dopiero w przyszłości wciągnąć do nich przewody i zainstalować osprzęt. Zastosowanie listew instalacyjnych zamiast rurek pod tynkiem zapewni dużą elastyczność w ewentualnej późniejszej rozbudowie instalacji.
Instalacje elektryczne w budynkach powinny być dostosowane do funkcji oraz konstrukcji budynku. We wnętrzach suchych i ogrzewanych ze ścianami i stropem lub sufitem pokrytymi tynkiem instalacja może być poprowadzona pod tynkiem lub w tynku. W pomieszczeniach wilgotnych wskazane jest układanie jej na wierzchu ścian bez względu na to, czy są otynkowane, czy też nie.
W pomieszczeniach zwykłych do instalacji podtynkowych i wtynkowych stosuje się osprzęt podtynkowy, w wilgotnych niezależnie od sposobu wykonania instalacji osprzęt musi być szczelny.
Do instalacji podtynkowych należy używać płaskich przewodów kabelkowych lub pojedynczych przewodów wciąganych do rurek układanych w bruzdach wykutych w ścianach. W takich samych bruzdach można schować płaskie lub okrągłe przewody kabelkowe. Można wtedy zastosować cieńszą warstwę tynku. Przewody lub rurki mocuje się do ściany małymi gwoździami i drutem wiązałkowym lub porcjami gipsu albo zaprawy betonowej.
W obwodach jednofazowych można również stosować płaskie dwu- i trójżyłowe przewody wtynkowe. Taki przewód ma odpowiednio rozsunięte żyły, po to aby można było przybić go do podłoża małym gwoździem. Instalacja z przewodów kabelkowych lub wtynkowych nie wymaga kucia bruzd, jeżeli będzie pokryta odpowiednio grubą warstwą tynku.
W obu wersjach instalacji puszki osadza się w otworach wywierconych lub wykutych w ścianach. Głębokość osadzenia puszki należy dobrać tak, aby po otynkowaniu jej zewnętrzna krawędź była zlicowana z powierzchnią tynku – osadzony w niej osprzęt nie będzie wtedy odstawał od ściany.
Puszki rozgałęźne po otynkowaniu ścian i połączeniu przewodów muszą być zamknięte pokrywami. W tych przeznaczonych do zainstalowania łączników i gniazd wtykowych pokrywę stanowi obudowa osprzętu.
Instalacja natynkowa jest układana na wierzchu ścian. W zależności od potrzeb może być poprowadzona w rurkach z tworzywa sztucznego lub w stalowych, stosowanych w miejscach, w których instalacja jest narażona na uszkodzenia mechaniczne. Do rurek wciąga się przewody pojedyncze z żyłą miedzianą w postaci drutu lub linki. Zgodnie z przepisami należy stosować przewody z odpowiednim kolorem izolacji. Fazowe powinny mieć barwę czarną, szarą lub brązową, neutralne – niebieską, a ochronne – żółto-zieloną. Rurki mocuje się do podłoża kołkami rozporowymi. Można stosować różnego typu uchwyty: pojedyncze, podwójne lub zbiorcze. W zależności od sposobu ułożenia instalacji (na tynku lub pod nim) dobiera się odpowiednio średnicę rurek. Do układania na wierzchu ścian stosuje się także kabelki okrągłe typu YDY oraz płaskie typu YDYp. Podobnie jak przewody jednożyłowe mogą mieć one izolację na napięcia 300, 450, 500 lub 750 V. W kabelku wielożyłowym poszczególne żyły mają różne kolory izolacji – zerowa zawsze niebieską, a ochronna żółto-zieloną. Izolacja żył fazowych jest czarna, szara lub brązowa. Kabelki układa się bezpośrednio na podłożu, mocując je uchwytami.
Mam problem z ciepłą wodą. Kocioł się nie odpala. Jest to dwufunkcujny kocioł gazowy Vaillant turbo.
