Balkon to połączona z budynkiem płyta wysunięta przed lico ściany. Może być z drewna, ze stali, ale w budynkach murowanych najpopularniejszy jest żelbetowy, bo pozwala na największą swobodę architektoniczną. Odpowiednio dobierając zbrojenie i grubość płyty oraz sposób mocowania – wspornikowy albo podparty – można zaprojektować balkon większy lub mniejszy, o kształcie prostym lub łukowym, wysunięty całkiem przed lico ściany albo schowany we wnęce. Jedynym ograniczeniem jest minimalna grubość płyty konstrukcyjnej – 8 cm. Nie ma wytycznych co do maksymalnej grubości, ale przyjmuje się, że jest to nie więcej niż 20 cm. Płyta może być betonowana w deskowaniu na placu budowy albo przywieziona w formie prefabrykowanego elementu z wypuszczonym zbrojeniem. Do montażu jest jednak wtedy potrzebny dźwig.
Zbrojenie płyty balkonu zawsze musi być zaprojektowane przez konstruktora. Średnica i układ prętów zależą od obciążeń i od schematu statycznego płyty, czyli od tego, czy jest zakotwiona w wieńcu, czy podparta. Stal jest odpowiedzialna za przenoszenie naprężeń rozciągających, a naprężenia ściskające są przenoszone przez beton. Dlatego główne pręty umieszcza się w strefie rozciągania płyty. W balkonach podpartych jest to dolna część, bo najmocniej ugina ją się na środku, a we wspornikowych część górna, bo największe ugięcie występuje przy zewnętrznej krawędzi. Zbrojenie płyty zawsze kotwi się w wieńcu, a najczęściej łączy ze zbrojeniem stropu.
Wadą balkonów żelbetowych jest to, że w miejscu połączenia z budynkiem powstaje mostek termiczny. Żelbetowa płyta ma wyższą przewodność cieplną niż ściana budynku, a więc wychładza ją. Na zwiększone straty składają się jeszcze powierzchnie otaczające okno i drzwi balkonowe – strefa ościeży, nadproży, podokienna. Tam również dochodzi do wychładzania. W rezultacie jeśli balkonowi i jego otoczeniu nie poświęci się należytej uwagi, nie zadba o właściwą izolację, stanowi on strefę intensywnego przemarzania domu. Można wprawdzie ratować się, układając ocieplenie od środka, ale sposób ten niekorzystnie wpływa na rozkład ciśnień w przegrodzie. Ocieplony narożnik jest narażony na zawilgocenie od gromadzącej się na powierzchni pary wodnej, a ściana – pozbawiona możliwości nagrzewania się od wnętrza domu – w zimie stale jest poddawana działaniu ujemnej temperatury, co niekorzystnie wpływa na jej parametry wytrzymałościowe.
Pomimo iż balkon nie przekrywa pomieszczeń mieszkalnych, jego konstrukcję należy zabezpieczyć przed wodą. Używa się do tego tych samych materiałów co w przypadku tarasu, a więc odpowiednich pap, folii lub mas izolacyjnych układanych na warstwie spadkowej i pod okładziną. Izolację należy wywinąć przynajmniej 15 cm na ścianę budynku, aby zabezpieczyć strefę cokołową przed zamakaniem.
Balkon podparty słupami może być szeroki, bo odpowiednio rozmieszczone podpory przejmują część obciążeń. Aby zachować jednolitość architektoniczną, zazwyczaj balkony drewniane opiera się na słupach drewnianych, stalowe na wiotkich stalowych, a masywniejsze żelbetowe na słupach murowanych albo z betonu. Nie jest to jednak regułą – ostateczna decyzja odnośnie sposobu budowy balkonu należy oczywiście do architekta
Mieszkam w jednopiętrowym budynku mieszkalnym - służbowym i chcę na I piętrze dobudować balkon. Co mi będzie potrzebne, jakie pozwolenia?
