Spis treści
Wartość ściółki w ogrodzie jest nie do przecenienia, o czym z pewnością wie każdy, kto kiedykolwiek uprawiał rośliny. Ściółka ogranicza parowanie wody, zapobiega nadmiernemu wysychaniu gleby, utrudnia rozwój chwastów, ochroni korzenie roślin przed zimnem i upałami, ogranicza wypłukiwanie z podłoża substancji odżywczych, a dodatkowo pełni w ogrodzie funkcję dekoracyjną.
Przeczytaj też: Dlaczego warto rozkładać ściółkę i jakie ściółki stosować?
Kora z drzew - znakomity materiał na ściółkę
Na ściółkę nadaje się wiele materiałów, ale najbardziej popularna jest kora. Zanim jednak zdecydujemy się zastosować ją w ogrodzie, powinniśmy bliżej poznać jej rodzaje i właściwości, gdyż nie każda kora sprawdzi się jako ściółka. Najbardziej popularna i najczęściej wykorzystywana w ogrodzie jest pochodząca z drzew iglastych kora sosnowa (czasem kora świerkowa), która jest nie tylko bardzo dekoracyjna, ale też zawiera różne związki mineralne (m.in. magnez, fosfor, potas) oraz celulozę i podczas rozkładu wzbogaca podłoże w substancje odżywcze oraz poprawia jego strukturę.
Kora sosnowa: świeża i przekompostowana
Kora sosnowa - szczególnie świeża - ma lekko kwaśny odczyn pH, dlatego nadaje się głównie do ściółkowania roślin kwasolubnych, nie jest natomiast odpowiednia dla gatunków preferujących zasadowy odczyn podłoża. Jeśli w ogrodzie kora ma dobrze spełnić swoje zadanie jako ściółka, musi być zastosowana na rabacie w odpowiedniej ilości. Jej warstwa nie powinna być mniejsza niż 6-7 cm, gdyż inaczej łatwo zostanie zmyta przez deszcz i szybciej ulegnie rozpadowi. Aby osiągnąć taki efekt, na przykrycie 1m2 gleby powinniśmy przeznaczyć worek kory o pojemności około 80 litrów.
W sprzedaży kora sosnowa dostępna jest zarówno w postaci świeżej, jak i przekompostowanej.
- Kora sosnowa świeża ma jasną barwę, wolniej się rozkłada i wygląda bardziej dekoracyjnie, ale zawiera więcej szkodliwych dla roślin związków organicznych, utrudniających im wzrost i rozwój (takich jak polifenole czy garbniki). Podczas rozkładu pozbawia też glebę dużych ilości azotu (bakterie rozkładające korę, pobierają ten pierwiastek z podłoża), dlatego rośliny ściółkowane świeżą korą sosnową, należy dokarmiać na początku sezonu większymi dawkami nawozów azotowych, gdyż brak tego pierwiastka w glebie może powodować wolniejszy wzrost roślin.
- Kora sosnowa przekompostowana jest ciemniejsza, drobniejsza, mniej dekoracyjna i wymaga częstszego uzupełniania, gdyż szybciej się rozkłada, jest jednak bardziej zasobna w składniki pokarmowe, mniej kwaśna (pH ok. 6,5), pozbawiona znacznej części garbników i fenoli oraz lepiej magazynuje wodę.
Przeczytaj też: Kompostownik przydomowy - co można kompostować? Co zrobić, by powstał pełnowartościowy kompost?
Kora sosnowa o różnym stopniu rozdrobnienia
Kora sosnowa dostępna jest zwykle w postaci mielonej, dlatego w zależności od potrzeb można wybrać: korę grubo mieloną, korę średnio mieloną,korę drobno mieloną.
- Kora sosnowa grubo mielona najlepiej sprawdza się do ściółkowania rabat w miejscach dość wietrznych, gdyż jej gruba struktura utrudnia rozwiewanie poszczególnych kawałków przez wiatr. Taka kora wolniej się też rozkłada i lepiej wygląda pod dużymi roślinami.
- Bardziej uniwersalna jest kora sosnowa średnio mielona, która nadaje się do ściółkowania większości roślin na różnych rodzajach rabat.
- Kora sosnowa drobno mielona jest z kolei lekka, delikatna i bardziej podatna na zwiewanie przez wiatr, dlatego lepiej sprawdza się jako dodatek do podłoża niż ściółka. Czasami można ją też wykorzystać do ściółkowania niskich roślin (np. wrzosów).
Zastosowanie kory sosnowej w ogrodzie
Kora sosnowa doskonale nadaje się do ściółkowania iglaków, różaneczników, azalii, wrzosów i innych ozdobnych roślin kwasolubnych, ale równie dobrze może być wykorzystana jako ściółka pod krzewy i byliny tolerujące lekko kwaśny odczyn podłoża.
Ciemna, naturalna barwa przekompostowanej kory doskonale podkreśla żywą zieleń roślin oraz intensywne barwy kwiatów, dlatego znakomicie sprawdza się w różnych aranżacjach ogrodowych. Korę można rozkładać bezpośrednio na powierzchni gleby lub na specjalnym podkładzie (np. z włókniny lub agrotkaniny). W pierwszym przypadku ściółka szybciej się rozkłada i wymaga częstszego uzupełniania, ale skuteczniej poprawia strukturę gleby i wzbogaca podłoże w cenną próchnicę. Ściółka z kory na podkładzie z włókniny lub agrotkaniny dłużej zachowuje swoje właściwości dekoracyjne oraz lepiej zabezpiecza podłoże przed wysychaniem i rozwojem chwastów, ale nie poprawia tak dobrze żyzności gleby. Przekompostowana kora sosnowa to również idealny dodatek do podłoża (szczególnie dla roślin kwasolubnych), gdyż rozluźnia glebę i dobrze utrzymuje wilgoć.
Kora z drzew liściastych
Nieco inne właściwości niż kora sosnowa lub świerkowa, posiada natomiast rzadziej spotykana w ogrodach kora drzew liściastych (np. bukowa). Taka kora ma zwykle odczyn zasadowy, dlatego nadaje się do ściółkowania wyłącznie tych roślin, które preferują obojętny lub zasadowy odczyn podłoża. Warto jednak pamiętać, że nawet w ich przypadku nie zawsze będzie dobrym wyborem. Wprawdzie posiada mniej związków żywicznych niż kora z drzew iglastych, ale może zawierać spore ilości niebezpiecznych dla roślin garbników i polifenoli (np. kora z orzecha włoskiego, kora dębowa), dlatego decydując się na wykorzystanie jej w ogrodzie, powinniśmy użyć kory przekompostowanej (2-3 lata), gdyż podczas rozkładu traci sporo szkodliwych substancji.
i
Kora świerkowa
Kora świerkowa, podobnie jak sosnowa, ma lekko kwaśny odczyn, co sprawia, że doskonale nadaje się do upraw roślin kwasolubnych. Jej główną cechą wyróżniającą jest jaśniejsza barwa, która pozwala uzyskać w ogrodzie nieco inny efekt wizualny.
Należy jednak pamiętać, że kora świerkowa rozkłada się nieco szybciej niż sosnowa. Oznacza to, że warstwę ściółki trzeba będzie uzupełniać z większą częstotliwością, ale jednocześnie podłoże zostanie szybciej wzbogacone w cenną materię organiczną.
Kora iglasta a liściasta – co wybrać?
Wybór między korą z drzew iglastych a liściastych zależy przede wszystkim od potrzeb naszych roślin.
- Kora iglasta, jak sosnowa czy świerkowa, ma kwaśny odczyn pH. Jest trwała i rozkłada się powoli, dzięki czemu stanowi długotrwałą ochronę przed chwastami oraz zimowym mrozem. To idealny wybór do ściółkowania rododendronów, azalii, borówek i innych roślin preferujących kwaśne podłoże.
- Z kolei kora liściasta, na przykład bukowa lub dębowa, cechuje się odczynem od obojętnego po zasadowy. Sprawdzi się więc pod roślinami, które nie tolerują kwaśnej gleby, takimi jak róże, trawy ozdobne czy liczne byliny. Rozkłada się znacznie szybciej, sprawniej użyźniając glebę, ale jest mniej skuteczna w hamowaniu wzrostu chwastów i wymaga częstszego uzupełniania. Pamiętajmy, by zawsze stosować korę liściastą w formie przekompostowanej.
