Art déco to styl rozpowszechniony po pierwszej wojnie światowej, a więc w nawet zniszczonej wojną Polsce zachowało się wiele mebli i drobiazgów z tego czasu. Styl ten narodził się w trudnych czasach międzywojennych i był niczym świeży oddech. Nawiązywał do minionych epok i wybiegał w przyszłość. Art déco kształtowało styl, architekturę, modę i kulturę, jest utożsamiane głównie z dwudziestoleciem międzywojennym. Jednak przedmioty w tym stylu powstawały także przed pierwszą wojną światową, która w naturalny sposób przyśpieszyła jego rozwój.
Meble art déco
Stylowi art déco zawdzięczamy masywne meble o zaokrąglonych kształtach – ich produkcja była możliwa dzięki nowej technologii modelowania sklejki. Fascynacja drapaczami chmur inspirowała projektantów – efektem tego były na przykład wysokie, smukłe biblioteczki o schodkowej formie. Półki były mocowane na wspornikach, tak aby uwidocznić powierzchnię sklejki – materiału, który zastąpił pełne drewno, czyli tworzywo typowe dla starych mebli.
Zobacz także: Łazienka w stylu art déco
W art déco wykorzystywano szlachetne gatunki drewna: od tradycyjnego mahoniu, poprzez jawor, klon, po orzech włoski i jasny dąb. Modny był również palisander oraz uznawany za ekskluzywny hebanowy fornir. Powierzchnie mebli wykańczano lakierem. Stosowano również intarsje i powlekano meble skórą rekina lub węża i szagrynem, czyli imitacją skóry rekina.
Dzisiaj meble w stylu art déco wykańcza się fornirami, w tym także z drewna egzotycznego, oraz skórą, na przykład krokodyla. Dziedzictwem tego stylu są masywne biurka, toaletki, kredensy i komody fornirowane egzotycznym drewnem. Dostojny charakter takiego umeblowania łagodziły miękkie kanapy o opływowych kształtach, często z grubymi prostokątnymi poduszkami. Najmodniejsze obicia tapicerskie miały różne odcienie bieli. Często meble wypoczynkowe kryto skórą. Stoły projektowano, łącząc drewno z metalem i szkłem.
Dużym powodzeniem cieszyły się stoliki kawowe. Meble często zdobiono egzotycznymi materiałami, takimi jak kość słoniowa. Jednak ich piękno miało się przejawiać w funkcjonalności, nie w wyrafinowanych zdobieniach. Przejawiało się to projektowaniem wygodnych, ergonomicznych sprzętów. Najbardziej widoczne było to w kuchni. Zamiast kuchennych kredensów zaproponowano wówczas proste kubiczne szafki o standardowej wysokości, przykryte płaskim blatem – tak powstał ciąg kuchenny, podstawa współczesnej kuchni. W latach 30. popularne stały się kuchnie z lśniącymi białymi zestawami stojących szafek oraz szeregiem szafek wiszących.
