Elastyczność. Tę cechę pozwalającą na łagodne wyginanie rur, a więc prowadzenie instalacji bez używania kształtek, mają rury z polietylenu, rury z polibutylenu i rury wielowarstwowe oraz rury polipropylenowe o niewielkiej średnicy. Można je podgrzać i wtedy łatwiej się je wygina. Rury z polibutylenu (PB) i polietylenu sieciowanego (PE-X) są dodatkowo obdarzone tak zwaną pamięcią termiczną (lub pamięcią kształtu) umożliwiającą powrót do poprzedniego kształtu po ponownym podgrzaniu.
Higieniczność. Ma szczególne znaczenie w przypadku rur używanych do instalacji wody zimnej przeznaczonej do spożycia. Rury higieniczne (ten warunek spełniają wszystkie wspomniane wcześniej) nie zmieniają smaku, zapachu ani właściwości
chemicznych wody, która nimi płynie.
Gładkość wewnętrznych powierzchni. Ta cecha rur z tworzywa sprawia, że nie zarastają i dzięki temu zrobiona z nich instalacja może mieć niewielkie średnice.
Mała przewodność cieplna. Pozwala zatrzymać ciepło w instalacji, w której płynie gorąca woda. Nieprzenoszenie drgań odpowiada za cichą pracę instalacji.
Niewielka masa. Dzięki niej rury łatwiej jest transportować i wygodniej montuje się z nich instalacje.
Odporność na korozję. Zapewnia rurom z tworzyw sztucznych długoletnią trwałość. Nie dotyczy ona jednak całej instalacji, bowiem część jej elementów jest zawsze metalowa (na przykład grzejniki, wymiennik kotła). Przez ścianki rur wykonanych z niektórych tworzyw (polietylenu, polietylenu sieciowanego, polibutylenu) do wnętrza instalacji przedostaje się tlen i przyspiesza korozję nieodpornych na nią metalowych elementów. Aby ją ograniczyć, na instalacje grzewcze należy wybierać rury z tworzywa z tak zwaną powłoką antydyfuzyjną, czyli odporne na przenikanie tlenu.
Do nielicznych wad rur z tworzyw należą:
Rury z tworzyw sztucznych pod wpływem długotrwałego oddziaływania wysokiej temperatury wydłużają się. Następstwem tych wydłużeń mogą być znaczne odchylenia przewodów od osi, a nawet zniszczenie instalacji. Należy więc już w projekcie uwzględnić kompensację tych wydłużeń.
Aby rury mogły się swobodnie wydłużać, trzeba je odpowiednio prowadzić i łączyć – ograniczyć długość prostych odcinków, często załamywać lub stosować kompensatory, czyli specjalnie ukształtowane odcinki, których zadaniem jest przejęcie wydłużeń cieplnych.
Rurom ułożonym w warstwie betonu należy pozostawić możliwość swobodnego poruszania się, na przykład umieszczając je w płaszczach ochronnych – peszlach. Rury giętkie można swobodnie prowadzić w podłodze, nadając im kształt falistej linii,
co umożliwia im wydłużanie się pod wpływem temperatury bez uszczerbku dla jakości całej instalacji.
Aby uniknąć problemów z kompensacją wydłużeń termicznych, można zastosować rury z wkładką aluminiową, które rozszerzają się w dużo mniejszym stopniu.
Czy w budynku, w którym znajduje się instalacja gazu ziemnego można korzystać z butli z gazem?
