Co to jest gładź?
Gładź to mieszanka pomagająca nadać wykończonym lub w miarę równym murom jeszcze gładszą powierzchnię. Gładzie mają małą granulację, więc można z nich uzyskać bardzo cienkie powłoki – przeważnie 1-3 mm (minimalnie – 1 mm, maksymalnie – 6 mm). Gładź nie jest konieczna, ale bardzo wiele osób decyduje się wykończyć nią ściany otynkowane zaprawą cementowo-wapienną, cementową lub inną. Chętnie odświeża się też nią stare, porysowane i poplamione ściany. Stosuje się ją także na okładziny z płyt g-k, jeśli spoiny między nimi nie zostały idealnie zaszpachlowane.
Rodzaje gładzi - nie tylko gips
- Gładzie gipsowe i gipsowo-wapienne – w miarę proste do nakładania, a po wyschnięciu łatwo się je szlifuje. Mają małą granulację, więc można z nich uzyskać bardzo cienkie powłoki – przeważnie 1-3 mm (minimalnie – 1 mm, maksymalnie – 5 mm). Mogą być nakładane w kilku warstwach. Dwa kilogramy gładzi gipsowej wystarczą na wykończenie 1 m2 ściany, warstwą grubości 2 mm. Niektóre gipsowe gładzie po ułożeniu są wyjątkowo białe, więc do malowania ścian można zużyć mniej jasnej farby.
- Gładzie cementowe i cementowo-wapienne – nadają ścianom gładką, choć nie tak nieskazitelną powierzchnię jak gipsowe. Ich spoiwem jest zwykle szary cement, ale są też mieszanki na bazie cementu białego. Gładzie te w przeciwieństwie do gipsowych mogą być stosowane także na zewnątrz i w pomieszczeniach o wilgotności przekraczającej 70%. Ich grubość po nałożeniu wynosi około 1-2 mm. Oprócz gładzi sprzedawane są również cienkowarstwowe tynki cementowe i cementowo-wapienne, w składzie których jest bardzo drobne kruszywo, choć nie o tak małej frakcji jak w gładziach. Stosuje się je do wykańczania ścian równo wymurowanych. Kupić można także gładzie renowacyjne, doskonałe na stare tynki. Mają w swym składzie włókna zapobiegające powstawaniu rys i pęknięć. Gładzie mają zużycie 0,5-1,5 kg/m2/mm, a tynki cienkowarstwowe 0,7-2 kg/m2/mm.
- Gładzie wapienne – stosuje się do wygładzania powierzchni wewnętrznych tynków wapiennych. Pozwalają uzyskać warstwę nieprzekraczającą 5 mm grubości. Ich zużycie wynosi około 1,5 kg/m2/mm.
- Gładzie polimerowe – sprzedawane jako suche mieszanki lub gotowe do użycia pasty. Stosuje się je do wykańczania suchych pomieszczeń. Są łatwiejsze w nakładaniu i obróbce niż gipsowe. Pozwalają uzyskać bardzo gładką powierzchnię. Ich grubość po nałożeniu wynosi około 1-2 mm, a zużycie 0,4-1,4 kg/m2/mm.
Warto wiedzieć
Kiedy gładź jest niepotrzebna?
Prace wykończeniowe moga obejść się bez układania gładzi. To zależy od naszych upodobań. Jeśli bowiem chropowata powierzchnia tynku cementowego lub cementowo-wapiennego, pomalowana farbą, jest dla nas wystarczająco atrakcyjna, gładź okaże się dodatkowym, niepotrzebnym wydatkiem. Podobnie ma się sprawa, gdy zamierzamy ściany wytapetować. Tym bardziej też nie musimy robić gładzi w miejscach przeznaczonych do wykończenia płytkami ceramicznymi, boazerią lub inną okładziną. Są też pewne rodzaje tynków, które po starannym nałożeniu będą na tyle gładkie, że dodatkowe ich wyrównywanie okaże się zbędne – zwłaszcza tynki gipsowe, gipsowo-wapienne oraz polimerowe. Gładzią nie wykańcza się także tynków glinianych, cenionych właśnie za swój surowy, rustykalny wygląd.
Gładź w roli tynku
Gładzie można układać na równych i niezniszczonych ścianach prefabrykowanych z betonu,keramzytobetonu, ceramicznych i silikatowych, murowanych na pełną spoinę. Nie powinnosię ich układać bezpośrednio na ścianach z betonu komórkowego, gdyż po jakimś czasie na ich powierzchni mogą się pojawić spękania. Do tego materiału lepiej zastosowaćna przykład elastyczną gładź polimerową.
Ostrożnie z gipsem
Wyroby gipsowe nie powinny być stosowanew pomieszczeniach o wilgotności powietrza przekraczającej 70%. Nadają się do łazienek i kuchni wyłącznie pod warunkiem ich bardzo dobrej wentylacji. Gips powoduje korozję stali, więc gwoździe, dyble, kątowniki mające styczność z gipsem powinny być ocynkowane lub w inny sposób zabezpieczone przed rdzą.
