Wylewki cementowe i anhydrytowe, czyli podkłady podłogowe układane na mokro

2010-07-28 16:49 Anna Śmiałek|Stefan Kozelski
Układanie podkładu cementowego
Autor: HENKEL Tradycyjną masę cementową wygodniej jest wyrównywać, gdy do podłoża przymocuje się równoległe listwy prowadzące

Warstwa podłogi układana bezpośrednio pod posadzką nazywa się podkładem podłogowym lub – popularnie – wylewką, szlichtą albo jastrychem. Najpopularniejsze są podkłady podłogowe układane na mokro, czyli wylewki cementowe i anhydrytowe (gipsowe), w tym wylewki samopoziomujące.

Podkład podłogowy

Podkład podłogowy (popularnie zwany wylewką, szlichtą albo jastrychem) układany bezpośrednio pod posadzką musi być idealnie równy i wytrzymały. Od jakości wylewki zależy bowiem to, czy ułożona na niej posadzka będzie trwała i elegancka. Wytrzymałość na ściskanie jastrychu powinna wynosić w pomieszczeniach mieszkalnych 12 MPa, a w garażu 20 MPa.

Wylewka cementowa

Tradycyjne wylewki cementowe przygotowuje się na placu budowy z cementu, piasku i wody. Mają konsystencję gęstoplastyczną lub półsuchą. Podkłady półsuche dzięki mniejszej zawartości wody mają większą wytrzymałość niż zaprawy tradycyjne, a ze względu na mniejszy skurcz są mniej narażone na pęknięcia. Do podkładów przygotowywanych na budowie mogą być dodawane środki przyspieszające wiązanie, uplastyczniające lub uszczelniające. Podkłady cementowe mogą być również zamawiane w betoniarni, a stamtąd dostarczane na plac budowy, co znacznie skraca czas robót. Jest też gwarancją tego, że podkład będzie miał właściwe parametry.

Wylewki samopoziomujące

Podkłady z gotowych zapraw (sprzedawanych w workach) mogą mieć konsystencję gęstoplastyczną, półsuchą lub półpłynną. Te ostatnie to wylewki samopoziomujące, które rozlewają się po podłożu, tworząc samopoziomujący się podkład. Ilość wody, jaką należy dodać do zaprawy, określa producent i zaleceń tych należy ściśle przestrzegać. Fabrycznie przygotowane zaprawy zawierają różne dodatki, na przykład przyspieszające wiązanie, plastyfikujące, oraz domieszki włókien szklanych i polipropylenowych, które zapobiegają pękaniu podkładu, czyli pełnią funkcję zbrojenia. Zastosowanie wyrobów gotowych jest korzystniejsze, bo ich właściwości są sprawdzone i powtarzalne – nie wchodzą w grę różnice mogące powstać na skutek niedokładnego doboru proporcji.

Wylewka anhydrytowa (wylewka gipsowa)

Wylewki anhydrytowe są produkowane z gipsu, a właściwie jego odmiany zwanej anhydrytem. Można je stosować pod wszystkie typy okładzin podłogowych, ale tylko w pomieszczeniach suchych, bo nie są odporne na wilgoć. Są za to elastyczne – nie pękają i nie kruszą się pod wpływem zmian temperatury, dlatego można je stosować na podłogach z ogrzewaniem podłogowym. Nie trzeba ich zbroić, nie potrzebują też tak gęstej sieci dylatacji jak wylewki cementowe (w pomieszczeniach do 50 m2 i przekątnej poniżej 10 m wystarczą dylatacje obwodowe). Można z nich układać podkłady pływające na ociepleniu, zespolone z podłożem i na folii. Ich grubość wynosi od 0,5 do 7 cm. Wszystkie podkłady gipsowe mają właściwości samopoziomujące, a ich powierzchnia jest gładka i dobrze wypoziomowana. Orientacyjna wytrzymałość jastrychów anhydrytowych na ściskanie wynosi 20 MPa, tradycyjnych podkładów cementowych – około 25 MPa, a półsuchych – około 35 MPa.

Czy artykuł był przydatny?
Przykro nam, że artykuł nie spełnił twoich oczekiwań.
KOMENTARZE
jarekkur
|

wytrzymałość na ściskanie podkładów w budownictwie mieszkaniowym musi uwzględniać charakterystykę posadzki podłogowej drewnianej. Musi uwzględniać jej siły występujące w trakcie pęcznienia tłumionego (klejona do podłoża). Musi uwzględniać wytrzymałość podłoża na ścinanie i zrywanie. Te dwie siły występujące podczas tzw. "pracy drewna", które w wyniku cyklicznych zmian klimatycznych otoczenia posadzki drewnianej, występujących między sezonem grzewczym a latem, są przenoszone na podłoże. Podłoże musi wytrzymać przyrost sił ścinająco-odrywających w zakresie minimum 5% przyrostu wilgotności drewna (zima/lato).
W związku z tymi nieuniknionymi siłami niszczącymi. podłoża pod posadzki drewniane muszą wykazać się wytrzymałością na ścinanie rzędu 30-35N/mm2 i odpornością na zginanie minimum F-5N/mm2. Krótko mówiąc podłoża o wartości 12N/mm2 (12MPa) są nie do przyjęcia pod posadzki podłogowe drewniane!!! Wytrzymałość takich podłoży na ścinanie leży w zakresie około 0,8-1,0N/mm2, zaś na odrywanie 0,4N/mm2. Wymagane jest dla obu tych sił minimum 2,0N/mm2 i 1,2-1,5N/mm. Nawet te parametry w przypadku podłóg z desek dochodzących do szerokości 300mm są zbyt niskie.