Meszki, to małe owady wielkości 3-6 mm, które łatwo rozpoznać po charakterystycznych krótkich i szerokich skrzydłach, w czasie spoczynku daszkowato się układających. Występują masowo w krajach strefy umiarkowanej. Krwiopijne samice żerują tylko w dzień. Ich ukłucia pozostawiają wyraźny, niekiedy krwawiący ślad i (trwające czasami tydzień) bolesne obrzmienia. U osób uczulonych mogą nawet spowodować gorączkę i osłabienie.
Samice, które nassały się krwi, składają po 200-500 jaj w płytkich miejscach czystych wód płynących: w strumykach i rzekach. Jaja przyczepiają się do przedmiotów i roślin znajdujących się pod wodą i po 2-3 tygodniach wylęgają się z nich larwy, które po kolejnych 6-8 tygodniach przepoczwarczają się. Poczwarki ostatniego pokolenia zimują i z nastaniem pierwszych ciepłych dni przekształcają się w osobniki dorosłe. Od kwietnia do sierpnia w zależności od pogody może być jedno do czterech pokoleń meszek.
Jak się bronić?
W porze dużej agresywności meszek lepiej unikać przebywania na otwartej przestrzeni. Jeśli to jednak konieczne, warto ubierać się tak, by jak najlepiej osłonić ciało. Odkryte części ciała dobrze jest posmarować olejkiem eterycznym: waniliowym, lawendowym lub miętowym. Olejki działają odstraszająco tak długo, jak długo pachną. Niektóre kosmetyki do opalania również zawierają środki odstraszające owady. Swędzenie można złagodzić, smarując miejsca ukąszeń np. żelem Fenistil, emulsją Sarnol bądź sztyftem Autan Akut. Można także stosować okłady z sody. Jeśli te środki nie pomogą, trzeba się udać do lekarza.
Jak zwalczać?
Zwalczanie meszek w terenie jest trudne – niemożliwe jest przecież zlikwidowanie czystych rzek i strumieni. Konwencjonalne środki owadobójcze są szkodliwe także dla innych organizmów. W takiej sytuacji warto sięgnąć po selektywne biopreparaty (na przykład Bactimos), zawierające zarodniki bakterii zakażającej i niszczącej larwy meszek i komarów. Najlepiej zrobić to na przełomie kwietnia i maja. Zwalczanie warto przeprowadzić na szeroką skalę: można zwrócić się z prośbą o to do gospodarza terenu (organ odpowiedzialny za ochronę środowiska). Niszcząc larwy, ograniczamy ilość osobników dorosłych w środowisku.
