Ruta zwyczajna (Ruta graveolens) była kiedyś częstym gościem w ogrodach przydomowych i zielnikach

Łatwo ją rozpoznać po niebieskawozielonych liściach

Ruta nie parzy przez samo przebywanie obok niej. Reakcja wsytępuje, gdy sok lub substancje z uszkodzonych liści dostaną się na skórę, a ta zostanie później wystawiona na słońce

Zaczerwienienie, pieczenie i obrzęk mogą rozwinąć się dopiero po 24–48 godzinach od kontaktu ze słońcem

Jeśli podczas przycinania rozgnieciesz liście albo sok dostanie się na ręce, nie czekaj na pojawienie się zaczerwienienia. Umyj skórę dokładnie wodą z mydłem, a następnie osłoń ją ubraniem przed światłem słonecznym

Rutę najlepiej posadzić na środku rabaty. Roślina pozostaje wtedy dobrze widoczna, ale nie trzeba jej dotykać przy każdym przejściu

Ruta najlepiej rośnie w słońcu, choć toleruje także lekki półcień. Lubi ciepłe stanowiska i lekką, przepuszczalną ziemię. Dobrze radzi sobie na podłożu piaszczystym, żwirowym oraz niezbyt zasobnym. Nie wymaga częstego nawożenia

Ruta jest wystarczająco odporna na mróz, aby rosnąć w gruncie w znacznej części kraju.

Najbezpieczniej przycinać rutę w pochmurny dzień albo wieczorem, gdy po przypadkowym kontakcie łatwiej uniknąć natychmiastowego wystawienia skóry na ostre słońce