Płytki ceramiczne produkowane są z mieszaniny glin, krzemionki, topników oraz barwników, którą po odpowiednim przygotowaniu i uformowaniu wypala się w wysokiej temperaturze. Mogą być szkliwione (z błyszczącą powierzchnią) lub nieszkliwione (matowe). Powinny być odpowiednio dobrane do pomieszczenia w którym mają być ułożone.
Najbardziej popularne płytki to:
- terakota - płytki mają różne kolory i tylko niektóre są porowate,
- glazura - układa się ją na ścianach, jest cieńsza od terakoty i bardziej krucha,
- gres nieszkliwiony (techniczny) - jest odporny na ścieranie, płytki są mało nasiąkliwe, oferta gresów ma ograniczoną kolorystykę i mały wybór faktur,
- gres porcelanowy - najbardziej popularny z gresów, ma znacznie bogatszą niż gres techniczny kolorystykę i faktury, może być szkliwiony, ma większą odporność na złamania niż tradycyjna terakota,
- klinkier - płytki mają różne kolory, ale wśród nich będzie najwięcej płytek o niedokładnych wymiarach,
- cotto - to płytki w czerwonym kolorze i o porowatej powierzchni. Niektóre z nich są mało odporne na uderzenia.
Gdzie układać?
Płytki ceramiczne układa się zazwyczaj w kuchniach i łazienkach, czyli tam, gdzie posadzka musi być odporna na ścieranie i wilgoć. Często układa się je w przedpokojach. Łatwo je utrzymać w czystości, ale trzeba pamiętać, że nie powinny być śliskie.
Płytki mogą być układane zarówno na nowym, jak i odpowiednio przygotowanym, ale starym podłożu. Powierzchnia pod glazurę czy terakotę musi zostać poddana wcześniejszej ocenie - choćby tylko domowym sposobem.
Jak układać?
W małych pomieszczeniach, jeśli podłoże pod płytki jest równe i wypoziomowane, a wzór posadzki nie jest skomplikowany, płytki można układać samodzielnie. W przeciwnym razie ułożenie posadzki lepiej powierzyć fachowcowi: docinanie płytek i ich przyklejanie na dużej powierzchni, jest bardzo pracochłonne i wymaga sporego doświadczenia.
Do układania płytek - jak i do ich cięcia - używane są określone narzędzia.
Płytki ceramiczne przykleja się do podłoża zaprawą klejową. Spoinowanie można rozpocząć dopiero po jej wyschnięciu. Jeśli użyto zwykłej zaprawy, trzeba poczekać dwa dni, a jeśli szybkoschnącej – kilka godzin. Od prawidłowego wykonania spoin zależy, czy płytki będą mogły się swobodnie odkształcać. Cienkie płytki – grubości 8-15 mm – można też układać na zaprawę klejową, pod warunkiem że podłoże jest bardzo równe.
Płytki powinno się kupować w ilości około 10% większej, niż to wynika z wymiarów posadzki. Fachowcy zalecają też, aby po ułożeniu posadzki zostawić na zapas około metra kwadratowego płytek z tej samej partii – do ewentualnej wymiany. Płytki dokupione z innej partii materiału mogą się bowiem różnić od poprzednich odcieniem.
