Przedpokój to dla dobrych obserwatorów niemal zawsze zwiastun tego, czego można spodziewać się po reszcie mieszkania. Jednak dobrze zaprojektowany, nawet pomimo otwarcia na pokój dzienny, broni swojej niezależności.
Postawienie czytelnej granicy, a zarazem nawiązanie do charakteru innych pomieszczeń to zazwyczaj najtrudniejsza kwestia przy jego urządzaniu. Najprostszym i na ogół skutecznym zabiegiem strefującym jest zróżnicowanie materiałów na podłodze.
Pełne zespolenie
Jasna i świeża kolorystyka ścian w holu optycznie powiększa przestrzeń. Dzięki zastosowaniu tej samej barwy na większości ścian w salonie oba pomieszczenia, choć na ich posadzce znalazły się różne materiały, są zintegrowane. Światło dodaje przestrzeni
Podświetlone drzwi szafy wnękowej wykonane z piaskowanego szkła są efektowną dekoracją holu. Sprawiają, że wydaje się on większy niż w rzeczywistości. Podobną rolę odgrywają punkty świetlne umieszczone symetrycznie w ściankach po obu stronach szafy.
Materiały wykończeniowe
Grafitowy polerowany gres – praktyczna, odporna na piasek i błoto posadzka – tworzy szlachetny kontrast z jasnymi listewkami przemysłowego parkietu z egzotycznego drewna tauari.
Ten kontrast łagodzi jednak nieco gra kolorów na ścianach. Do jasnej barwy drewnianej posadzki nawiązuje delikatnie rozbielony, waniliowy odcień ścian w holu, ciemną szarość ściany w pokoju dziennym różni od gresowych płytek przy drzwiach tylko brak połysku. Kolorystyczny sojusz wzmacniają meble i detale: w salonie poduszki i fotel w kolorze marengo przy kremowej kanapie i nieco jaśniejszy dywan, przy wejściu do domu – otwarta, wbudowana szafa z lakierowanej płyty MDF, tak jasna, że aż niewidoczna na tle muru. Elegancką, stonowaną paletę według upodobań można przełamać kroplą subtelnego koloru, jak tu – bladego, jakby nieobecnego różu.
