Przestrzeń bez ścian wewnętrznych nie ma wyraźnych granic, często już od wejścia hol przechodzi w pokój dzienny, zwykle też kuchnia, jadalnia i salon są całością. Umowny podział takiego otwartego wnętrza w dużym stopniu wyznaczają podłogi wykończone różnymi materiałami, linie ich styku mogą bowiem wyznaczać granice poszczególnych stref funkcjonalnych domu - jeżeli zależy nam na wydobyciu różnych funkcji pomieszczeń, kontrast między materiałami powinien być wyraźny. Warto przy tym zadbać, by wzór jednej posadzki podkreślał walory drugiej: w towarzystwie pstrokatego parkietu sprawdzą się materiały gładkie, zaś przy drewnie jednolitym odpowiedni będzie kamień o oryginalnym, wyszukanym wzorze. Najważniejsze jest to, by razem wyglądały dobrze. Jeśli jednak nie chcemy stanowczo dzielić przestrzeni, łączmy różne materiały posadzkowe, ale zbliżone do siebie kolorem czy fakturą.
Różne materiały na podłodze
Posadzkę najczęściej dobiera się zależnie od przeznaczenia danej części domu. Tam, gdzie podłoga jest narażona na zniszczenie, np. w holu czy kuchni, układa się terakotę, gres, klinkier lub kamień, a w pozostałych częściach, tj. salon i jadalnia - posadzki drewniane. Płytki ceramiczne są bowiem - w przeciwieństwie do drewna - odporne na ścieranie i niewrażliwe na wilgoć; łatwo je utrzymać w czystości. Podobne właściwości mają niektóre płytki kamienne.
Ze względu na podobne właściwości zestawienie ceramiki z kamieniem jest stosunkowo proste. Trudniej połączyć płytki z posadzką drewnianą, która jest podatna na zmiany temperatury i wilgotności (pod ich wpływem kurczy się lub pęcznieje). Najmniej stabilny pod tym względem jest parkiet tradycyjny. W mniejszym stopniu zmieniają natomiast wymiary elementy parkietu dwuwarstwowego i lamelowego, mozaiki parkietowej i paneli drewnianych. Bez względu jednak na to, jaki rodzaj drewnianej posadzki zostanie ułożony, konieczne jest jej odpowiednie oddzielenie od płytek ceramicznych lub kamiennych. Jeśli drewno nie będzie miało wystarczająco dużo miejsca na swobodne rozszerzanie się, może wypiętrzać się lub pękać, istotny jest więc sposób połączenia takich materiałów.
Różne grubości posadzek
Podstawowy problem, z którym trzeba się zmierzyć, łącząc dwa odmienne materiały, to różne grubości desek lub deszczułek oraz płytek. Popularna terakota ma grubość 8-12 mm, gres 6-30 mm, a cotto 15-25 mm. Drewno z kolei ma 8-22 mm: grubość parkietu tradycyjnego wynosi 15-22 mm, parkietu dwuwarstwowego 11-15 mm, parkietu lamelowego 8-10 mm, mozaiki 8-10 mm, a paneli drewnianych 14-15 mm. Również grubość płytek kamiennych jest zróżnicowana i wynosi 10-40 mm. Ponieważ jednak często wykonuje się je na zamówienie, można je, a nie podłoże, dostosować do posadzki, z którą mają być zestawione.
Na etapie projektowania kolejnych warstw podłogi trzeba uwzględnić nie tylko różnice w grubości materiałów wykończeniowych, ale także technikę ich mocowania i grubość kleju. Jest to istotne zwłaszcza wtedy, gdy zamierzamy pod terakotą umieścić matę grzejną albo zaplanowaliśmy płyty kamienne o nieregularnych kształtach, które układa się na suchej lub półsuchej zaprawie cementowej o grubości co najmniej 2 cm.
