Podłogi z drewna egzotycznego: gatunki
Kempas i merbau to gatunki bardzo twardego, odpornego na ścieranie drewna, które sprawdzą się w roli posadzek i w reprezentacyjnej strefie dziennej, i w sypialniach. Ich zaletą jest także piękny ciepły kolor w tonacji mlecznej czekolady złamanej pomarańczowym odcieniem. Dlatego są doskonałą propozycją dla tych, którzy drewnem chcą wnętrza „ogrzać” i rozświetlić. Pasują zarówno do pomieszczeń o wystroju klasycznym, jak i nowoczesnym. W roli optycznego „ocieplacza” można również wykorzystać gatunki o pomarańczowej barwie, takie jak badi, sapeli czy doussie, a także bardziej stonowany jasnobrązowy tek, nieco ciemniejszą jatobę czy brązowo-miodowe iroko. Ciepłe, a zarazem eleganckie jest takżedrewno w ciemniejszych odcieniach, takie jak ipe (lapacho) o brązowo czarnej barwie czy wenge w kolorze gorzkiej czekolady. Jednakże ciemna, wyrazista posadzka jest zwykle najmocniejszym akcentem we wnętrzu i najlepiej prezentuje się pomieszczeniach przestronnych.
Warto także pamiętać, że jeśli zdecydujemy się na posadzkę z drewna egzotycznego w słonecznym pomieszczeniu, pod wpływem promieni UV niektóre gatunki mogą po pewnym czasie zmienić barwę. I tak ipe może sczerwienieć, a jatoba czy doussie zbrązowieć. Przed taką zmianą barwy chronią specjalne podkłady pod lakiery. Dla osób, które dobrze się czują w przestronnych, jasnych pomieszczeniach, najlepsze będą najjaśniejsze gatunki, takie jak jasna odmiana bambusa, hewea (kauczukowiec), klon kanadyjski, tauari, wiśnia amerykańska czy guatambu.
Żeby uzyskać optymalny efekt kolorystyczny, należy także wziąć pod uwagę sposób zabezpieczenia drewna. Olej je przyciemni i nada mu ciepły, złotawy kolor. Zmiana barwy drewna będzie nieco mniej widoczna po zabezpieczeniu go lakierem rozpuszczalnikowym. Jednak trzeba pamiętać, że wraz z upływem czasu drewno pokryte takim lakierem będzie ciemniało pod wpływem promieni UV. Kolor najbardziej naturalny i najjaśniejszy zagwarantuje zastosowanie lakieru wodnego. Ciepłym, głębokim kolorom towarzyszy różnorodne, czasami bardzo bogate usłojenie: od rozmytego, prawie niewidocznego, które jest typowe dla kempasu, bambusa czy jatoby, po bardzo wyraziste, tworzące zupełnie niespotykane wzory – regularne pasy (zebrano, sapeli) lub splątane arabeski charakterystyczne dla palisandru czy bubingi. Niektóre gatunki drewna mają połysk przybierający charakter świetlistych lub perłowych smug (oliwka) bądź wijących się po powierzchni drewna połyskujących nitek albo warkoczy (doussie).
Niektórzy podkreślają również walory dotykowe drewna egzotycznego: jedne gatunki są wyraźnie „miękkie” i ciepłe, drugie - tłuste i śliskie.
