Technika mozaiki jest znana od czasów starożytnych. Postanowiliśmy ją zgłębić, korzystając z rad i pomocy Patrycji Gnatowskiej. W jej ogrodzie akurat trwały prace nad stolikiem z niebiesko-szmaragdową dekoracją w stylu śródziemnomorskim.
Mozaika jest Twoim hobby czy pomysłem na życie?
Z pewnością jest dla mnie odskocznią od pracy w korporacji. Tworzenie kolejnej kompozycji przypomina trochę układankę z puzzli, które trzeba dobrze dopasować. Traktuję to jako znakomite, twórcze odprężenie.
Który z etapów tej układanki lubisz najbardziej?
Uwielbiam moment, kiedy mogę już odsłonić mozaikę spod warstwy fugi i wreszcie zobaczyć, jak wygląda końcowy efekt. Fuga pięknie wydobywa kolor płytek, często w sposób zaskakujący. Teraz, po kilku latach pracy tą techniką, na ogół dokładnie wiem, czego mogę się spodziewać, ale na początku, przyznam, bywało różnie.
Co jeszcze może być zaskoczeniem dla początkujących mozaikowiczów?
Układanki wymagają sporo cierpliwości – ważne, by nie przyspieszać kolejnych etapów. Trzeba poczekać, aż klej dobrze wyschnie, a nakładając fugę, należy co jakiś czas zwilżać ją i przecierać mokrą szmatką, by zaprawa, schnąc, nie pękała.
Pamiętasz swoje pierwsze dzieło?
To była kompletna porażka. Razem z koleżanką, która przekonała mnie do zajęcia się mozaiką, postanowiłyśmy zrobić blat stolika. Pochłonięte urodą powstającej kompozycji nie zwróciłyśmy uwagi na to, że fragmenty płytek mają różną grubość i blat wyszedł nierówny, a więc kompletnie niepraktyczny.
Trudne początki Cię nie zniechęciły?
Absolutnie! Nauczone doświadczeniem postanowiłyśmy zająć się mozaiką na dobre. Ozdobiłyśmy kilkanaście stołów różnej wielkości, ramy luster, misy i patery. Chcąc wybadać rynek, postanowiłyśmy wykonać jak najbardziej różnorodne kompozycje we wszystkich możliwych kolorach. Nasze dzieła zaprezentowałyśmy podczas dorocznej wystawy prac, jaką organizuje moja mama, malarka, w swoim ogrodzie i pracowni.
Z jakim spotkałyście się przyjęciem?
Byłyśmy zaskoczone. Udało nam się sprzedać tylko kilka stolików, za to wszystkie drobne rzeczy: ramy, misy patery. Okazało się, że największe powodzenie mają przedmioty w stonowanych kolorach: beżach i brązach.
Skąd bierzesz materiały?
Często zwracają się do mnie znajomi i nieznajomi, którym zostało trochę płytek po remoncie łazienki lub kuchni, i proszą, bym zakomponowała je na ramie lustra lub ozdobiła paterę. Korzystam też z płytek firmy Marazzi. Pojawiam się raz na jakiś czas w ich magazynie, by wyszukać wśród uszkodzonych i wyrzuconych kafelków jakieś atrakcyjne okazy. Pracownicy, widząc mnie, śmieją się, że znowu przyszła ta pani, którą interesują zniszczone płytki.
Które z realizowanych zleceń było dla Ciebie największym wyzwaniem?
Chyba stolik do grilla. Zamówienie brzmiało zupełnie niewinnie. Pan, który się do mnie zgłosił, miał dokładną wizję mebla. Konstrukcja była niezwykła, stelaż na stalowych nogach, z wysuwaną środkową częścią i witrażami po bokach. Miałam zająć się wyłącznie wykonaniem mozaiki na blacie, o średnicy... 2 metrów! Myślałam, że praca zajmie mi cały dzień, a spędziłam nad nią aż pięć. Żeby ułożyć płytki w centralnej części, musiałam kłaść się na blacie. Byłam wyczerpana.
Masz swój patent na udaną mozaikę?
Najbardziej lubię tak zwany free style, to znaczy układanie płytek w różnym kształcie tak, by ich kolory były przemieszane i różniły się o kilka odcieni.
