Tadelakt można układać na tynkach wapiennych i cementowo-wapiennych, a także na ścianach z betonu komórkowego, cegieł silikatowych, tynków glinianych, ale wymagają one warstwy pośredniej z tynku wapiennego lub z farby krzemionkowej drobnoziarnistej. Nie jest polecany na płyty drewniane ani paździerzowe.
Dowiedz się, co to jest tadelakt i zobacz, jak stworzyć łazienkę w stylu marokańskim
Podłoże musi być odpowiednio przygotowane – powinno być chropowate, osuszone, oczyszczone z kurzu, plam, wolne od spękań. Suche tynki wapienne lub cementowo-wapienne należy zwilżyć wodą, by ta nie wsiąkała w nie podczas tynkowania. Na niektóre powierzchnie, na przykład płyty gipsowo-kartonowe, zaleca się położenie tynku wapiennego z wtopioną siatką z włókna szklanego.
Przygotowanie tadelaktu polega na dokładnym wymieszaniu proszku z odpowiednią ilością zimnej wody (podaną na opakowaniu), tak by pozbyć się wszystkich grudek. Przeciętnie jest to 0,3-0,5 l wody na 1 kg proszku. Na tym etapie można modyfikować jego barwę poprzez dodanie pigmentów (które mogą stanowić maksymalnie 5-10% całej masy, zależnie od rodzaju barwnika).
Tak przygotowaną mieszankę trzeba odstawić na minimum 30 minut (w przypadku produktów różnych firm czas ten może wynosić nawet dobę lub dłużej). Przed przystąpieniem do prac należy ją jeszcze raz wymieszać. Trzeba pamiętać, że musi zostać wykorzystana w ciągu 8-10 godzin.
Tadelakt najczęściej nanosi się w dwóch warstwach, najlepiej pacą wenecką (wykonaną z wysokiej klasy stali nierdzewnej, elastyczną, o lekko zaokrąglonych rogach). Pierwsza warstwa o grubości 1-3 mm (w zależności od rodzaju użytego produktu) powinna być rozprowadzona równomiernie, a następnie pozostawiona do stwardnienia. Drugą – również o grubości 1-3 mm – trzeba nanieść równomiernie na podłoże i wygładzić pacą.
Kolejnym etapem jest polerowanie. Konieczne jest zamknięcie porów tadelaktu poprzez wykonywanie kamieniem polerskim małych kolistych ruchów. Na tym etapie powierzchni tynku można nadać pożądany wygląd, na przykład uzyskać efekt pofałdowania, mikrospękań, a także fakturę przypominającą polerowany beton (z jego przebarwieniami), blachę ocynkowaną czy starą ścianę. Do polerowania najlepiej nadaje się kamień lub inne gładkie narzędzie (może to być nawet kawałek twardego plastiku). W Maroku na przykład używa się do tego gładkich kamieni półszlachetnych – agatu, ametystu, bazaltu oraz kwarcu. Zwykła metalowa paca zostawia brudne ślady.
Mam zamiar kupić domek fiński do remontu. W jaki sposób mogę ocieplić jego poddasze?
