Wyspa-blat, wyspa-barek
Do szykowania śniadań czy kolacji i spożywania ich przy wyspie wystarczy, gdy ma ona 80 cm długości i 60 cm szerokości. Mniejsza będzie już niepraktyczna, a jej wygląd również będzie pozostawiał wiele do życzenia.
Jeżeli wyspa ma pełnić funkcję barku, może być płytsza (40 cm zamiast 60) i wyższa (120 cm zamiast 85); długość nie powinna być mniejsza niż 80 cm. Miejsce pod blatem roboczym można wykorzystać na dodatkowe szafki lub podręczne szuflady (mogą się otwierać na różne strony dookoła wyspy). Ogólna zasada jest taka, że to, co znajduje się w meblu pod blatem wyspy, powinno być związane z jej funkcją. Jeśli na przykład wyspa będzie wykorzystywana jako barek, możemy ulokować tam małą chłodziarkę do napojów lub kostkarkę do lodu i szkło. Możemy też nie przewidywać żadnych szafek, ale wtedy musimy się liczyć z tym, że każdą rzecz trzeba będzie przynieść, a następnie odnieść do miejsca przechowywania.
Opisane wyżej funkcje są proste do zrealizowania, nie wymagają też żadnych dodatkowych instalacji.
Atrakcyjność przestrzenna wyspy
Jeśli wyspa ma być atrakcją kuchni, powinniśmy starannie przemyśleć, co ma zasłonić, a co odsłonić. Można komponować ją z niskim murkiem, ażurową ścianką lub półkami albo pozostawić nieobudowaną. W kuchni otwartej wyspa to element należący do dwóch wnętrz naraz – kuchni i pokoju dziennego lub jadalni. W związku z tym bardzo ważne jest, czy pasuje ona do ich wystroju (tu trzeba przeanalizować materiały, z których jest wykonana), czy ma dobre proporcje (zbyt wąska będzie sprawiała wrażenie słupka zawalidrogi). Musimy się też zastanowić, jak będzie się prezentować na tle kuchni. Powinno być ono bardzo spokojne – najlepiej pusta ściana lub szafy magazynowe. Zbyt bogata forma może bowiem sprawiać wrażenie przeładowania.
Gotowanie na wyspie
Wymaga nieco więcej miejsca. Sama kuchenka ma szerokość minimum 60 cm. Po obu jej stronach powinno dać się odstawić garnki, odłożyć przybory, przygotować produkty. Powierzchnie te nie powinny być mniejsze niż 40 cm, czyli szerokość wyspy do gotowania to minimum 140 cm. W szafkach pod blatem powinno się znaleźć miejsce na sprzęty związane z gotowaniem oraz na przyprawy i ściereczki. Aby korzystanie z wyspy z funkcją gotowania było bezpieczne, musi ona mieć odpowiednią szerokość – co najmniej 80 cm. Dzięki temu jest mniejsze prawdopodobieństwo, że gorąca ciecz wyleje się wprost na przechodzącą osobę.
Nad płytą kuchenną należy zawiesić okap wyspowy (na rynku jest ich spora oferta) lub pochłaniacz zapachów. Rura odprowadzająca powietrze powinna biec od okapu do najbliższego komina z wolnym przewodem wentylacji grawitacyjnej (jej poziome odcinki można ukryć w suficie podwieszanym z płyt gipsowo-kartonowych). Ważne, by odległość rury od komina nie była zbyt duża; dla ułatwienia przepływu powietrza powinna być poprowadzona pod kątem około 10o w górę w kierunku kanału wentylacyjnego. W suficie podwieszanym można też zainstalować spoty oświetleniowe. W przypadku kuchni otwartej obniżenie sufitu dodatkowo oddziela ją optycznie od salonu (nie musi być ono duże – wystarczy około 12 cm). Instalację elektryczną (220 lub 380 V) do kuchenki z płytą grzewczą należy doprowadzić w bruździe gładzi betonowej pod posadzką, a do okapu – w suficie. W przypadku kuchenki gazowej instalację prowadzi się po suficie do miejsca nad wyspą. Zgodnie z przepisami rury gazowej nie wolno wkuwać w podłogę ani w ściany, można poprowadzić ją w bruździe i przysłonić na przykład łatwym do demontażu ekranem z płyt gipsowo-kartonowych. Projekt instalacji gazowej musi być uzgodniony z gazownią. Doprowadzenie rury gazowej jest kłopotliwe, dlatego na wyspie najczęściej montuje się jednak kuchenki elektryczne.
