Podłączenia
Pamiętać należy, że kocioł powinien być podłączony przez uprawnionego instalatora. Ponieważ są to urządzenia z zamkniętą komora spalania i wymuszonym przepływem spalin, nie potrzebują komina. Wylot spalin może być ułożony prawie poziomo, ale tylko wtedy, gdy zezwala na to producent. Spadek przewodu musi być wówczas ustawiony w kierunku do kotła, tak aby kondensat, który ewentualnie powstanie w przewodzie, spływał do kotła, a nie na zewnątrz budynku.
Nie należy również zapominać o podłączeniu do kanalizacji. W domach jednorodzinnych zwykle instaluje się kotły o mocy nie większej niż 30 kW. Kondensat, który powstaje w takich kotłach, można bez problemów odprowadzać bezpośrednio do kanalizacji. Trzeba pamiętać, że przewód łączący kocioł kondensacyjny z kanalizacją nie powinien być stalowy.
Parametry instalacji
Aby kocioł kondensacyjny pracował z największą sprawnością, temperatura wody powracającej z instalacji (temperatura powrotu) powinna być niższa od 58°C. Ogranicza to stosowanie kotłów kondensacyjnych tylko do instalacji niskotemperaturowych. Pojawiło się więc nowe określenie – kotły kondensujące. Są to kotły, w których proces kondensacji występuje nie przez cały czas pracy, ale tylko wtedy, gdy temperatura powrotu jest niższa od temperatury punktu rosy. W momencie, gdy temperatura wody przekroczy tę wartość, następuje przerwanie kondensacji pary wodnej. Nie oznacza to jednak, że kocioł pracuje nieprawidłowo – spaliny nadal przepływają przez ten sam wymiennik ciepła i nadal odbierane jest ze spalin dużo więcej energii niż w kotle standardowym.
Jeśli przyjmiemy różnicę temperatury zasilania i powrotu równą 15°C, to kocioł pracuje jako kondensacyjny do temperatury zasilania około 73°C – wówczas temperatura powrotu wynosi około 58°C. W chwili, gdy temperatura na zasilaniu przekroczy tę wartość, kocioł przestaje kondensować.
W nowoczesnych instalacjach centralnego ogrzewania podczas całego okresu pracy kotła czas pracy niekondensacyjnej jest stosunkowo krótki.
