Do ochrony dachu i rynien, a także chodnika czy podjazdu przed gromadzeniem się śniegu i oblodzeniem można stosować elektryczne kable grzewcze stałooporowe lub zmiennooporowe (samoregulujące).
Do wyboru: kable stałooporowe i przewody samoregulujące
Różnica między przewodem stałooporowym a samoregulującym polega na tym, że przewód stałooporowy grzeje ciągle z jednakową mocą, więc pobiera taką samą ilość energii niezależnie od temperatury otoczenia, natomiast przewód samoregulujący dostosowuje ilość wytwarzanego ciepła, a więc i ilość pobieranej energii elektrycznej, do warunków zewnętrznych. Grzeje mocniej, gdy temperatura w jego otoczeniu spada, i słabiej – gdy rośnie. 
Przykładowo kabel samoregulujący znajdujący się w lodowatej wodzie pobiera 28 W/m, a w powietrzu o temperaturze 0°C tylko 16 W/m. Niestety, jest znacznie droższy od stałooporowego.
Bez względu na rodzaj kabli grzewczych stosuje się układy sterownicze współpracujące z czujnikiem temperatury i wilgotności. Sterownik włącza układ tylko wtedy, gdy występują jednocześnie niska temperatura i opady. Kiedy jest mróz, ale nie ma opadów, nie ma potrzeby podgrzewania. Podobnie gdy pada, ale temperatura jest dodatnia.
Przewody grzejne na połaci dachu
Kable grzewcze układa się w pobliżu okapu. W rynnach o normalnej szerokości wystarczy ułożyć kabel pojedynczo, w szerszych lepiej zastosować dwa lub więcej, układając je równolegle. W rurach spustowych musi sięgać poniżej poziomu przemarzania gruntu.
Na dachach wygodniej jest stosować kable zasilane jednostronnie (drugi koniec zabezpiecza się specjalną zaślepką), ponieważ nie trzeba wtedy uważać na to, aby oba jego końce znalazły się w punkcie, do którego jest doprowadzone zasilanie.
Do ochrony dachu pokrytego papą wskazane jest zastosowanie przewodów zmiennooporowych, ponieważ dzięki właściwościom samoregulującym nie przegrzewają się (więc można je bezpiecznie zastosować na podłożu, którego nie należy zbytnio nagrzewać). Na dachu pokrytym blachą oraz w metalowych rynnach można także układać przewody stałooporowe.
Jakie kable grzejne układać pod chodnikiem i podjazdem?
Jeśli chodnik czy podjazd jest wykonany z płyt betonowych, odcinki kabla układa się równolegle, w odstępach zależnych od mocy, którą chce się uzyskać. Aby instalacja ogrzewała chodnik z mocą 300 W/m², kabel należy ułożyć w odstępach 25-centymetrowych, a jeśli miałaby mieć moc 400 W/m² – 19-centymetrowych. Powinien być oddalony od spodu płyt chodnika o 2-3 cm. Tutaj także wygodniejsze w układaniu będą kable grzewcze zasilane jednostronnie. Do ochrony chodnika można z powodzeniem zastosować kabel stałooporowy. Inwestycja będzie tańsza, ale trzeba się będzie liczyć z droższą eksploatacją ze względu na większe zużycie energii elektrycznej. Pod chodnikiem zamiast kabla można również ułożyć matę grzewczą wyposażoną w przewody stałooporowe.
Zabezpieczenia instalacji przeciwoblodzeniowej
W obwodach zasilających należy zainstalować wyłączniki nadprądowe typu C. Ich liczba zależy od mocy zastosowanych przewodów. Ponadto na każde 500 m przewodu grzewczego musi być jeden wyłącznik różnicowo-prądowy na prąd różnicowy 30 mA.
Na rynku jest wiele renomowanych firm oferujących kable odpowiedniej jakości. Ze względów bezpieczeństwa nie należy wybierać przewodów i aparatury pomocniczej niewiadomego pochodzenia. Dobór typu i ilości potrzebnego kabla najlepiej powierzyć wyspecjalizowanej firmie, a wykonanie instalacji oraz systemów grzewczych – uprawnionemu elektrykowi.
