System ogrzewania powietrznego to nic innego jak wentylacja mechaniczna nawiewno-wywiewna. W odróżnieniu od „zwykłej” wentylacji, której wydajność zależy od ilości zanieczyszczeń, jakie muszą być usuwane wraz z powietrzem wywiewanym z pomieszczeń, musi być jednak tak zaprojektowany, aby za pośrednictwem nawiewanego powietrza dostarczał do pomieszczeń wystarczającą ilość ciepła. W praktyce oznacza to, że ilość powietrza wentylacyjnego w systemie ogrzewania powietrznego jest znacznie większa niż w systemie wentylacji.
Powietrze jest transportowane do pomieszczeń kanałami wentylacyjnymi. W domach jednorodzinnych, w celu ograniczenia do minimum szumów powodowanych przez przepływające powietrze oraz przenoszenia dźwięków między pomieszczeniami, stosuje się kanały zbudowane ze specjalnych płyt z włókien szklanych. Są one lżejsze od kanałów z blachy, bardziej szczelne i lepiej tłumią hałas. Nie wymagają także dodatkowej izolacji termicznej zapobiegającej stratom ciepła oraz wykraplaniu pary wodnej z powietrza.
Powietrze po przefiltrowaniu jest ogrzewane w kotle i rozprowadzane kanałami do pomieszczeń. Na głównym kanale (nad kotłem) umieszczony jest nawilżacz.
Kratki nawiewne powinny się znaleźć w miejscach, w których najbardziej zależy nam na podniesieniu temperatury powietrza, na przykład w pobliżu okien.
Często umieszcza się kratki w podłodze pod oknami. Jest to rozwiązanie korzystne ze względu na komfort cieplny, ale bardzo złe pod względem higienicznym. Powoduje bowiem porywanie kurzu i wszelkich zanieczyszczeń z podłogi, wprowadzanie ich w ruch, tak że rozprzestrzeniają się po całym pomieszczeniu.
Co oznacza błąd F36, który pojawia się na wyświetlaczu kotła gazowego i powoduje jego wyłączenie?
