Będziemy mieli najmniej problemów z montażem kominka, jeśli zdecydujemy się na niego już na etapie projektowania domu, a przynajmniej przed rozpoczęciem budowy. Znając jego rodzaj, wielkość, a zwłaszcza wiedząc, w którym miejscu ma stanąć, można w razie potrzeby odpowiednio wzmocnić fundament lub strop, wykonać niepalną posadzkę, a przede wszystkim wznieść komin o właściwych wymiarach.
Trzeba pamiętać, że w pomieszczeniu z kominkiem powinna być kratka wentylacyjna wywiewna. Zapewnienie prawidłowej wentylacji w pomieszczeniu, w którym jej od początku nie zaplanowano, stanowi później nie lada problem.
Oczywiście montaż kominka jest możliwy także w starym, zamieszkanym już domu, ale musimy być wtedy przygotowani na spore zamieszanie – zniszczenie, a potem konieczność naprawy posadzki, ścian, stropu...
Jaki duży, jaki mocny
Przed przystąpieniem do budowy kominka należy podjąć decyzję o jego rodzaju, a najlepiej wybrać już konkretny projekt. Jeśli zdecydujemy się na tradycyjny kominek otwarty, ważne jest ustalenie jego wymiarów. Można kierować się zasadą, że wielkość otworu paleniska powinna wynosić od 1:60 do 1:70 powierzchni pomieszczenia, w którym ma się ono znaleźć.
Zależność wielkości kominka od wielkości pomieszczenia wynika z tego, że do spalania paliwa potrzebna jest znaczna ilość powietrza, a będzie ono zasysane właśnie z pomieszczenia. Jeżeli kominek będzie zbyt duży, mogą wystąpić problemy z jego prawidłowym funkcjonowaniem.
Jeśli decydujemy się na kominek zamknięty, bo zależy nam na tym, by był efektywnym źródłem ciepła, powinniśmy zwrócić uwagę na jego moc grzewczą.
Istotna jest nie tyle moc maksymalna, co tak zwana nominalna, czyli ta, która będzie do naszej dyspozycji przez dłuższy czas, a nie chwilowo. Jest to średnia z mocy kominka mierzonej przez trzy godziny palenia w nim.
Wartość mocy grzewczej niezbędnej do ogrzania domu można w prosty sposób wyliczyć, posługując się wskaźnikiem zapotrzebowania na ciepło na 1 m2 ogrzewanej powierzchni. W zależności od tego, jak dom jest zaizolowany, moc nominalna kominka potrzebna do ogrzania 1 m2 pomieszczenia o standardowej wysokości (2,5-2,8 m) wynosi od 0,08 kW dla domów budowanych współcześnie, dobrze zaizolowanych, do 0,14 kW dla domów starych, bez izolacji.
Dokładniejszą wartość zapotrzebowania na moc urządzenia grzewczego można znaleźć w projekcie budowlanym domu lub poprosić o jej obliczenie projektanta instalacjigrzewczych.
Pamiętaj
Nie tylko do oddychania. Niezależnie od rodzaju kominka zawsze potrzebne jest doprowadzenie do niego powietrza (a dokładniej tlenu będącego jego składnikiem) niezbędnego w procesie spalania.
W szczelnym pomieszczeniu ogień w kominku nie chce się palić, a w dodatku efektem niezupełnego spalania i kłopotów z ciągiem kominowym jest duże ryzyko zatrucia się czadem. Dlatego najlepszym rozwiązaniem jest wykonanie specjalnego kanału, którym powietrze z zewnątrz może dopływać w odpowiedniej ilości bezpośrednio do kominka. Powierzchnia przekroju kanału w przypadku kominka otwartego nie powinna być mniejsza niż 4-5% powierzchni otworu paleniska.
Wkłady kominkowe często mają otwór do podłączenia kanału. Jego minimalna powierzchnia jest określana dla konkretnego urządzenia przez jego producenta.
Kominek koło komina
Pamiętajmy, że po wybudowaniu kominka nie będziemy już mogli go przestawić. Wybór miejsca trzeba zatem dobrze przemyśleć. Istotne są oczywiście względy funkcjonalne. Obok kominka powinny się zmieścić meble – z reguły każdy chce ustawić przy nim fotele lub kanapy.
Dodatkowo należy zachować bezpieczną odległość między nimi a paleniskiem i pamiętać o wygodnym przejściu.
Na pewno warto zadbać też o to, by kominek był dobrze widoczny – ma być przecież ozdobą wnętrza. To wszystko trzeba pogodzić ze względami technicznymi, przede wszystkim z usytuowaniem komina.
Kominek powinien być możliwie blisko niego, tak by łączący je przewód mógł być prosty. Załamania ograniczają siłę ciągu i sprzyjają osadzaniu się zanieczyszczeń utrudniających przepływ spalin.
Kiedy zacząć
Najlepiej rozpocząć montaż kominka zamkniętego jeszcze przed wprowadzeniem się do domu, ale już po wykonaniu stanu surowego zamkniętego i wylewek. Gdy pomieszczenie jest już przygotowane, to znaczy podłoga jest w nim wystarczająco wytrzymała (masa kominka z obudową to 200-1000 kg), jest w nim komin z przewodem dymowym i kratka wentylacyjna, można rozpocząć montaż kominka. Otwarty muruje się z ceramicznej cegły pełnej. Zamknięty to przede wszystkim wkład, który się kupuje i ustawia w wybranym miejscu. W obu przypadkach nie warto eksperymentować – pracę powinni wykonać wyszkoleni i doświadczeni fachowcy, bo za pierwszym razem (a nawet drugim i trzecim) nie da się uniknąć błędów, których naprawa w przypadku kominków jest kłopotliwa i kosztowna.
Sztuka murowania kominka otwartego polega przede wszystkim na zachowaniu odpowiednich proporcji wymiarów i kształtu paleniska. Wkład kominkowy trzeba jedynie starannie wypoziomować i połączyć z kominem. Potem pozostaje wykonanie ozdobnej obudowy i właśnie ten etap robót jest najbardziej pracochłonny.
