Jeśli dom ma więcej niż jedną kondygnację, instalację c.o. doprowadza się na poszczególne piętra pionowymi przewodami (pionami). W domach jednorodzinnych liczba pionów zwykle jest ograniczona do jednego lub dwóch. W starych instalacjach można spotkać jeszcze układy wielopionowe z rozdziałem dolnym lub górnym, w których od kotła rozprowadzane są przewody poziome – odpowiednio po najniższej lub najwyższej kondygnacji, a dalej pionowe – na poszczególne kondygnacje i do grzejników. Aby wykonać taką instalację c.o., trzeba się przebijać przez stropy w wielu miejscach.
Od pionów – a jeśli ich nie ma, to od przewodu głównego wychodzącego z kotła – rury do c.o. rozprowadza się najczęściej na dwa sposoby: systemem trójnikowym lub rozdzielaczowym albo – rzadko – systemem jednorurowym. Wybór rozwiązania zależy między innymi od rodzaju budynku, rozległości instalacji c.o. i liczby planowanych grzejników.
Instalacja c.o. w systemie trójnikowym
Do jednej rury zasilającej (zwanej też rozprowadzającą) podłącza się kilka grzejników. Na rurze rozprowadzającej montuje się trójniki (stąd nazwa systemu), a od nich prowadzi odcinki przewodów (tak zwane podejścia) do każdego grzejnika.
W systemie trójnikowym można stosować różne rodzaje materiałów, zarówno rury miękkie ze zwoju, jak i sztywne. Sposób prowadzenia też jest dowolny – rury można układać w podłodze, bruzdach ściennych lub za listwami maskującymi. Jeśli połączenie rur z trójnikami ma być przykryte warstwą betonu w podłodze, musi być odporne na obciążenia mechaniczne.
