Właściciele domów budowanych na terenach, na których istnieje sieć wodociągowa, często nie muszą się zastanawiać, w jaki sposób zaopatrywać się w wodę. W większości przypadków mają wręcz obowiązek się do niej podłączyć. Rozwiązanie to ma kilka ważnych zalet. Taki sposób zaopatrywania domu w wodę jest bardzo wygodny – po wybudowaniu przyłącza i podpisaniu umowy na dostawę wody można rozpocząć korzystanie z zasobów wodociągowych. Nie wymaga to wykonywania głębokich wykopów, co jest konieczne w przypadku budowy studni – nie ingerujemy więc w środowisko naturalne. 
Przede wszystkim jednak pochodząca z sieci wodociągowej woda jest oczyszczona ze szkodliwych substancji i w razie potrzeby uzdatniona. Pod względem bakteriologicznym jej jakość spełnia warunki stawiane wodzie zdatnej do picia. Nie ma też ryzyka, że zostanie zanieczyszczona ściekami pochodzącymi z okolicznych nieszczelnych szamb. Trzeba się jednak liczyć z tym, że istnieje niewielkie prawdopodobieństwo wtórnego zanieczyszczenia wody wodociągowej. Może do niego dojść przy nagłej zmianie prędkości lub kierunku jej przepływu, co powoduje porywanie przez nią cząstek osadu. Do budowy zewnętrznych sieci wodociągowych stosowane są głównie żeliwo i stal. Na skutek zachodzących na powierzchniach tych przewodów procesów korozyjnych może nastąpić zanieczyszczenie wody związkami żelaza. Największe zmiany jakości wody występują najczęściej w tych punktach sieci, w których pobór wody jest niewielki, a także na jej końcówkach. Szczególnie narażona na zanieczyszczenie produktami korozji jest woda w tzw. strefach mieszania, tzn. na obszarach zasilanych wodą z różnych źródeł o odmiennym składzie (występują tam także częste zmiany kierunku przepływu wody). Zmianę właściwości wody, głównie poprzez zwiększenie zasadowości i wartości odczynu pH, mogą powodować również elementy instalacji wodociągowej wykonane z materiałów na bazie cementu (np. zbiorniki i rury żelbetowe). Do podstawowych zadań przedsiębiorstw wodociągowych należy jednak stosowanie materiałów instalacyjnych odpornych na korozję oraz właściwa konserwacja i eksploatacja sieci, a także jej systematyczne czyszczenie (płukanie).
Gdy w pobliżu działki, na której ma stanąć dom, nie ma sieci wodociągowej, wodę możemy czerpać z własnego ujęcia – w tym celu niezbędna jest budowa studni. W pierwszej kolejności należy sprawdzić, czy przepisy dotyczące ochrony środowiska nie ograniczają w żaden sposób jej budowy. Możliwość wykonania studni oraz ograniczenia z tym związane określone są również w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (o ile taki plan istnieje). Jeśli dla terenu, na którym chcemy wybudować dom, nie sporządzono takiego planu, warunki zaopatrzenia w wodę są określone w warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Pobieranie wody z własnego ujęcia ma wielu zwolenników, gdyż za pozyskaną w ten sposób wodę nie musimy płacić (jedyne koszty, z jakimi musimy się liczyć w czasie jej eksploatacji, to prąd zużywany przez pompę tłoczącą wodę oraz koszty związane z uzdatnianiem wody). Mimo iż woda z własnego ujęcia nie kosztuje nas wiele, to należy korzystać z niej oszczędnie.
Rodzaj studni zależy między od tego, na jakiej głębokości zalega warstwa wodonośna. Do czerpania wody z płytkich warstw, położonych kilka metrów pod ziemią, stosuje się studnie kręgowe. Jeśli zwierciadło wody znajduje się na głębokości 7-8 m, można zastosować studnie wąskorurowe. Jeśli natomiast warstwa wodonośna zalega na głębokości od kilkunastu do kilkudziesięciu metrów, dobrze sprawdzą się studnie głębinowe, zwane też wierconymi.
Znalezienie wody dobrej jakości nie jest wcale takie łatwe. Warto przeprowadzić wywiad wśród sąsiadów i dowiedzieć się, jakich studni jest w okolicy najwięcej oraz na jakich głębokościach zalega warstwa wodonośna (warstwa gruntu, najczęściej jest to piasek, w którym zalega woda).
W odnalezieniu źródła wody może nam pomóc również obserwacja terenu. Nie będzie łatwo ją znaleźć na działkach położonych wzdłuż wyższego brzegu rzeki, w sąsiedztwie źródeł, stawów oraz naturalnych oczek wodnych, a także w pobliżu kopalń odkrywkowych oraz dużych ujęć wody. Często pomocna okazuje się obserwacja grup roślinności otaczającej teren, na którym zamierzamy wybudować studnię – różne rośliny czerpią wodę z różnych głębokości.
Poszukując wody, warto posłużyć się specjalistyczną pomocą. W tym celu można skorzystać z metody elektrooporowej, w której mierzy się opór elektryczny podziemnych warstw i na podstawie wyników sporządza pionowy przekrój badanego miejsca. Metodę potencjałową stosuje się zwykle na zboczach – polega ona na pomiarze różnic potencjałów naturalnie występujących w gruncie, bez pomocy prądu pomiarowego. Zmiany polaryzacji oraz wielkość napięć wskazują miejsca przepływu wody.
Jeśli konieczne jest precyzyjne ustalenie miejsca zalegania wody, jej miąższości oraz orientacyjnego ciśnienia, wykonuje się dość kosztowne próbne odwierty. Skuteczne, choć kontrowersyjne, okazuje się również różdżkarstwo.
Niestety żadna metoda nie daje 100-procentowej pewności, że znajdziemy warstwę wodonośną. W czasie poszukiwań wody pamiętajmy także, że jeśli chcemy cieszyć się jej naturalnym smakiem, lepiej nie czerpać wody z pierwszej warstwy wodonośnej – położona najpłycej jest zwykle najbardziej narażona na wahania poziomu wody w ciągu roku, a także na zanieczyszczenia pochodzące z wód opadowych.
Roślinna pomoc
Cenne informacje na temat warstw wodonośnych mogą nam również wskazać dziko rosnące drzewa i krzewy, określane jako roślinność wskaźnikowa. Są one przystosowane do pobierania wody z charakterystycznych dla nich głębokości. Nie należy jednak sugerować się pojedynczymi okazami, lecz zwracać uwagę na ich skupiska.
Mam w domu meble, schody i inne wykończenia dębowe i lakierowane. Jednak nieco się zniszczyły i opatrzyły. Czy i jak można pomalować je na biało?
