O estetyce i trwałości parapetu z klinkieru decyduje przede wszystkim jego staranne wykonanie. Duże znaczenie ma także rodzaj zastosowanej zaprawy. Do klejenia płytek parapetowych należy stosować mrozoodporne i elastyczne zaprawy cementowe – najlepiej gotową w postaci suchej mieszanki, która wiąże po dodaniu do niej wody. Dobrze, jeśli taka zaprawa klejowa będzie zawierała tras reński, który poprawia jej szczelność oraz zmniejsza ryzyko powstawania przebarwień i wykwitów na klinkierze. Jest to szczególnie ważne, gdy klinkierowa jest cała elewacja – wapienne wykwity otaczające okno nie będą z pewnością jego ozdobą. Do pracy można przystąpić, gdy temperatura powietrza waha się w granicy 5-25°C. Podłoże należy oczyścić, warto je także zagruntować (producent na opakowaniu zaprawy zwykle podaje polecany przez siebie środek gruntujący) – będziemy mieli wówczas pewność co do jego odpowiedniej przyczepności. Zaprawę klejową należy przygotować według instrukcji znajdującej się na jej opakowaniu. Pierwszą cienką warstwę kontaktową dokładnie wciera się w podłoże kielnią do gładzenia. Na takim podłożu pacą zębatą nakłada się kolejną warstwę – grzebieniową. Na każdą z płytek od spodu nanosi się klej, rozprowadzając go pacą w taki sposób, aby utworzyć rowki prostopadłe do tych znajdujących się w warstwie grzebieniowej. Podczas poziomowania płytek klej zostanie dociśnięty i równomiernie się rozłoży. Spoinowanie można rozpocząć po 24 godzinach (im temperatura jest niższa, tym dłużej powinno się odczekać). Zaprawa do spoinowania, tak samo jak zaprawa klejowa, powinna być elastyczna i mrozoodporna. Jeśli klej do klinkieru zawiera tras, powinniśmy również wybrać spoinę z trasem. Dzięki temu będzie ona tak samo szczelna jak zaprawa i nie narazi klinkieru na odbarwienia.
