Rzadko się zastanawiamy, jak sposób połączenia kuchni z pokojem może wpłynąć na nasze życie. Radykalne rozwiązanie to brak ściany działowej między kuchnią a pokojem, co zapewnia największe wrażenie otwarcia i swobody. Skrajnym przypadkiem jest ograniczenie kuchni do aneksu w postaci jednego ciągu szafek. Takie rozwiązanie jest pociągające – w pomieszczeniu pozbawionym wszelkich przegród możemy wszyscy uczestniczyć w życiu rodzinnym. Jednak kuchnia, nawet ograniczona do kąta pokoju, pozostaje kuchnią. To, co będziemy w niej robić, może przeszkadzać tym, którzy się oddają rozmyślaniom na kanapie lub śledzą losy ulubionych bohaterów ze szklanego ekranu.
Otwarta, ale z głową
Zdecydowanie wygodniejsze jest częściowe otwarcie kuchni zapewniające minimalną izolację obu pomieszczeń. Gdy pozostawimy wolne miejsce szerokości przynajmniej drzwi jednoskrzydłowych, ułatwimy sobie komunikację. Ma to znaczenie nie tylko przy przenoszeniu potraw, ułatwia też kontakt z osobami przebywającymi w salonie. Jednocześnie, zachowując wszystkie ściany, nie stracimy miejsca na ustawienie sprzętu kuchennego. To rozwiązanie jest warte polecenia w małych domach, gdzie daje szansę na optyczne powiększenie przestrzeni. Kuchnię możemy też częściowo przysłonić murkiem. Domowników nie razi kuchenny rozgardiasz, a gospodyni przygotowująca kawę nie czuje się wykluczona z rozmowy przy podwieczorku. Wrażenie otwarcia przestrzeni zapewni odległość ścianki od sufitu wynosząca minimum 50 cm. Murek o wysokości równej blatom roboczym może wyznaczyć wizualną granicę między kuchnią a pokojem, ale nie zasłoni wnętrza kuchni. Jeśli szeroki otwór chcemy ograniczyć pionowymi ściankami, które będą jednocześnie oparciem dla szafek ustawionych pod bocznymi ścianami kuchni, powinny one mieć nie mniej niż 60 cm szerokości. Dobrym sposobem są drzwi przesuwne – pozwalają mieć kuchnię otwartą lub zamkniętą w zależności od sytuacji. Warto się zdecydować na ten wariant, jeśli kuchnia nie jest zbyt duża. Odsunięte drzwi dają wrażenie przestrzeni. Przesuwne są wygodniejsze od skrzydłowych, gdyż nie utrudniają komunikacji i nie zabierają miejsca. Zamiast drzwi możemy na granicy salonu i kuchni umieścić szklaną ścianę przesuwaną po dwóch szynach. Taka przegroda to bardzo efektowna płaszczyzna, która umożliwi nam modyfikowanie przestrzeni w zależności od potrzeb rodziny.
Sprzętów tyle, ile trzeba
Często w kuchniach zintegrowanych z salonem ogranicza się liczbę sprzętów kuchennych oraz miejsc roboczych. Sprzęty się ukrywa lub wręcz rezygnuje się z nich, tak samo dzieje się z blatami roboczymi. Przestrzeń kuchenną tworzy zabudowany ciąg pod ścianą przypominający rząd szaf i niewielka wyspa. Takie aranżacje służą zminimalizowaniu funkcji kuchni jako miejsca pracy. Gotowanie staje się ograniczoną do minimum czynnością technologiczną. Prowadzi to do pozbawienia się przyjemności płynącej z przyrządzania potraw, zwłaszcza tych czasochłonnych i wymagających miejsca. Przecież nie ma co ukrywać – kuchnia jest przede wszystkim warsztatem pracy. W normalnie funkcjonującej rodzinnej kuchni potrzebny jest główny blat roboczy przy kuchence długości co najmniej 80 cm oraz dodatkowe blaty przy lodówce i przy kuchence do odstawiania garnków. Nie oznacza to, że musimy zrezygnować z nowoczesnego wyposażenia, należy jednak korzystać z niego z głową. Jeśli decydujemy się na wyspę, to z blatem odpowiedniej długości. Gdy nie ma górnych szafek, trzeba w dolnych znaleźć miejsce na talerze i szklanki. Kuchnia, nawet ta ograniczona do aneksu, powinna mieć „pełen program”, który umożliwi uczestnictwo rodziny w kuchennym życiu w formie nieograniczonej aranżacją.
