Dopuszczalne stężenie radonu w powietrzu w pomieszczeniach mieszkalnych określało „Zarządzenie Prezesa Państwowej Agencji Atomistyki z 7 lipca 1995 r. w sprawie dawek granicznych promieniowania jonizującego i wskaźników pochodnych określających zagrożenie promieniowaniem jonizującym” (Monitor Polski z 1995 r. nr 35, poz. 419). Wynosiło ono 400 Bq/m3, a dla budynków wybudowanych po 1 stycznia 1998 roku normy zostały zaostrzone do 200 Bq/m3, co było zgodne z przepisami obowiązującymi obecnie w większości krajów i zalecaniami UE.
Zarządzenie to implikowało konieczność wykonywania badań mających na celu wyszukiwanie domów, w których dopuszczalny poziom radonu jest przekroczony, jak również określenia metody pozwalającej na przewidywanie, czy na danym terenie można stawiać domy.
Do pomiaru stężenia radonu w pomieszczeniach mieszkalnych obligują także przepisy prawa budowlanego, a w szczególności § 313 ust. 2 rozporządzenia ministra infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DzU z 2002 r. nr 75, poz. 690 z późn. zm.).
W Polsce nie ustalono dotychczas wartości granicznej dla radonu w wodzie pitnej, dlatego przy opracowywaniu wyników przyjmuje się umownie jako poziom referencyjny wartość 100 Bq/l (zalecanyprzez prawo unijne).
Pewne regulacje dotyczące promieniowania naturalnego wprowadza także rozporządzenie Rady Ministrów z 3 grudnia 2002 r. w sprawie wymagań dotyczących zawartości naturalnych izotopów promieniotwórczych w surowcach i materiałach stosowanych w budynkach przeznaczonych na pobyt ludzi i inwentarza żywego, a także w odpadach przemysłowych stosowanych w budownictwie, oraz kontroli zawartości tych izotopów (DzU z 2 stycznia 2007 r. nr 4, poz. 29).
