Pustaki ceramiczne, z których muruje się ściany jednowarstwowe muszą być wykonane z ceramiki poryzowanej, czyli takiej, która w strukturze ma mikroskopijne pustki powietrzne. Powstają one wskutek spalania w procesie wypału dodatków znajdujących się w masie ceramicznej (na przykład wiórów drzewnych).
Na ściany zewnętrzne jednowarstwowe nadają się pustaki o długości od 36,5 do 50 cm. Ponieważ układa się je prostopadle do lica muru, długość pustaków wyznacza grubość przegrody. Nie do końca jest jednak tak, że im ściana grubsza, tym cieplejsza. Na jej izolacyjność wpływają bowiem struktura masy ceramicznej, układ drążeń pustaka i rodzaj zaprawy używanej do murowania. Przykładowo ściana grubości 36,5 cm z pustaków szlifowanych łączonych zaprawą cienkowarstwową ma współczynnik U = 0,30 W/(m2*K), a porównywalną wartość U = 0,29 W/(m2*K) ma ściana z pustaków z ceramiki o długości 50 cm z grubymi spoinami. Najcieplejsza jest ściana o grubości 50 lub 44 cm wymurowana z pustaków o 13 rzędach drążeń, łączonych zaprawą ciepłochronną – jej współczynnik przenikania ciepła wynosi 0,26 W/(m2*K).
Murowanie ścian z pustaków z ceramiki poryzowanej
Do murowania ścian z pustaków z ceramiki poryzowanej używa się najczęściej zapraw grubowarstwowych (1-2 cm), bo nierówne powierzchnie pustaków utrudniają zastosowanie cienkiej warstwy zaprawy klejowej. Aby grube spoiny nie wyziębiały ściany, powinno się stosować zaprawy ciepłochronne, z domieszkami perlitu. Tylko niektóre pustaki o szlifowanych powierzchniach górnej i dolnej są wystarczająco gładkie, aby łącząca je spoina była wykonana z zaprawy klejowej grubości 3-5 mm.
Oba typy zapraw układa się w spoinach poziomych, bo w pionie pustaki łączą się przez zazębienie wpustów i wypustów na bocznych ściankach. Spoiny pionowe wykonuje się w przypadku elementów docinanych.
