Ściany z betonu komórkowego
Z gazobetonu buduje się z niego zewnętrzne ściany jednowarstwowe - wykorzystując głównie bloczki modułowe. Grubość ścian zależy od izolacyjności termicznej bloczków, wynikającej z ich gęstości pozornej, którą określa klasa. Im wyższa klasa, tym większa gęstość i nośność elementu, ale gorsza izolacyjność termiczna. Dopiero przy grubości 30 cm (klasa 400) lub 36 cm (klasa 500) współczynnik U jest mniejszy niż 0,5.
Zewnętrzne ściany dwuwarstwowe wznosi się z bloczków o grubości od 18 do 30 cm, odmiany 400-700. Zaś zewnętrzne ściany trójwarstwowe buduje się je podobnie jak ściany dwuwarstwowe. Warstwę osłonową wznosi się z bloczków grubości 12-18 cm lub płytek grubości około 10 cm, odmiany 600-800. Można użyć także cegieł silikatowych, ceramicznych cegieł licowych lub klinkieru.
Nie tylko ściany
Fundamenty - beton komórkowy ma dosyć dużą nasiąkliwość, nie nadaje się więc do budowy ścian fundamentowych.
Nadproża i wieńce - producenci betonu komórkowego oferują kształtki nadprożowe o przekroju U lub L. Umieszcza się w nich zbrojenie oraz materiał termoizolacyjny i wypełnia puste przestrzenie mieszanką betonową. Można też kupić nadproża prefabrykowane, które są jednak droższe. Do budowy wieńców także można wykorzystać kształtki U i L albo wykonać wieniec monolityczny. W ścianach jednowarstwowych wieniec taki trzeba od zewnątrz obudować specjalnymi kształtkami z betonu komórkowego połączonymi fabrycznie z wełną mineralną.
Stropy - dostępne są pustaki stropowe i zbrojone belki do stropów gęstożebrowych oraz prefabrykowane płyty z betonu komórkowego (do ich montażu trzeba jednak wynająć dźwig).
