Różne tynki dekoracyjne
To najnowsze rozwiązanie, które różni się od tradycyjnych tynków cementowo-wapiennych i gipsowych przede wszyskim grubością układanej warstwy. Tynki dekoracyjne są w całości przygotowywane w wytwórni. Ze względu na spoiwo użyte do ich produkcji dzieli się je na trzy rodzaje:
- tynki na spoiwie organicznym (najczęściej są to tynki akrylowe, polimerowo-akrylowe lub żywiczne),
- tynki mineralne (na przykład cementowo-wapienne, silikatowe),
- tynki mieszane – polimerowo-mineralne.
Tynki wykonane na spoiwie organicznym są najczęściej gotowe do nakładania bezpośrednio z opakowania bez konieczności mieszania z wodą. Tynki mineralne lub polimerowo-mineralne są zazwyczaj dostarczane w postaci suchej mieszanki przeznaczonej do mieszania z wodą.
Na jakie podłoża?
Tynki dekoracyjne można zazwyczaj układać na wszelkiego rodzaju podłożach mineralnych – na przykład cegle, betonie zwykłym i komórkowym, tynkach cementowo-wapiennych, płytach gipsowo-kartonowych oraz podłożach gipsowych, jak również na płytach drewnopochodnych. Są to tynki, które układa się cienką warstwą. Ich zalecana grubość waha się w granicach 1-5 mm, dlatego ściany, na których się je układa, muszą być równe i gładkie (w tym celu mogą być wyrównane masą szpachlową albo tynkiem podkładowym). Tynków akrylowych nie można układać na betonie ani tynkach cementowo-wapiennych, które nie były sezonowane co najmniej 4 tygodnie. Tynków akrylowych nie należy też nakładać na powierzchnie zagruntowane mlekiem wapiennym.
Przygotowanie podłoża pod tynki dekoracyjne
Sposób przygotowania podłoża pod tynki dekoracyjne określają producenci i należy ściśle przestrzegać ich zaleceń. Podłoże, na którym będzie układany tynk, nie może być zbyt słabe, zbyt nasiąkliwe, zakurzone, zatłuszczone lub zabrudzone, nie może też się pylić. Należy je wyrównać wskazanymi przez producenta masami szpachlowymi lub tynkami podkładowymi. Podłoże pod tynki mineralne powinno być też całkowicie oczyszczone z pozostałości farb kredowych, klejowych, emulsji oraz innych powłok malarskich. Większość producentów zaleca stosowanie odpowiednich środków gruntujących w celu wzmocnienia bądź zmniejszenia chłonności podłoża – zwłaszcza gipsowego lub wapienno-gipsowego, malowanego wcześniej farbami emulsyjnymi, a także płyt drewnopochodnych.
Nakładając tynk dekoracyjny, należy zwrócić szczególną uwagę na to, czy ściana jest odpowiednio zabezpieczona przed przenikaniem wilgoci z podłoża. Zbyt duża wilgotność ściany może niekiedy spowodować odspojenie warstwy tynku, a nawet rozwijanie się grzybów. Takie sytuacje mogą się zdarzyć zwłaszcza w starszym budownictwie.
Układanie tynków dekoracyjnych
Większość tynków dekoracyjnych dostępnych na rynku przystosowana jest do nanoszenia ręcznego. Nanosi się je pacą ze stali nierdzewnej. Są także i takie, które można nanosić pistoletem natryskowym, co znacznie przyśpiesza prace. Tynki dekoracyjne układa się w jednej lub dwóch warstwach i zazwyczaj dodatkowo zaciera pacą z tworzywa sztucznego lub formuje za pomocą innych narzędzi – na przykład wałka lub kielni – w celu uzyskania odpowiedniej faktury.
Producenci zalecają nakładanie tynku warstwą grubości od 1 do 5 mm, zależnie od uziarnienia i rodzaju nadawanej mu faktury. Minimalna grubość zaprawy to zazwyczaj wymiar największej średnicy ziaren kruszywa. Prace tynkarskie powinny być tak zorganizowane, aby prowadzić je bez przerw, nie dopuszczając do wyschnięcia nałożonego wcześniej tynku – w przeciwnym razie będą widoczne łączenia. Przerwy technologiczne należy zaplanować w narożnikach lub innych naturalnych zakończeniach powierzchni.
Temperatura do tynkowania
Wszystkie prace przy nakładaniu tynku powinny być prowadzone w temperaturze od +5° do +25°C; wilgotność powietrza powinna wynosić poniżej 70%. W podobnych warunkach tynki powinny wysychać, wtedy będą całkowicie suche po 2-7 dniach. Tynki mineralne często przemalowuje się na wybrany kolor. Nie należy jednak rozpoczynać prac zbyt wcześnie, lecz odczekać tyle, ile zaleca producent.
