Rodzina państwa Mikołajczyków jest związana z Zaciszem od pokoleń, tu osiedlili się dziadkowie naszej inwestorki pani Wiesławy. Dom jej mamy, pani Jadwigi, stoi tam do tej pory. Ta ciągłość miejsca sprawia, że wszystkie wspomnienia mogą być pielęgnowane i przywracane pamięci, a cała rodzina jest mocno osadzona na warszawskiej Pradze. Od śmierci męża życie pani Jadwigi bardzo się zmieniło, została sama w domu. Taka sytuacja przyspieszyła decyzję państwa Mikołajczyków o budowie domu, do którego mogliby zabrać mamę.
Powrót do korzeni
Państwo Mikołajczykowie przez 23 lata mieszkali na Gocławiu. Powrót na Zacisze i budowa domu były spełnieniem ich marzeń, klamrą zamykającą ważny etap w życiu rodziny. – Tata zmarł w lutym 2003 roku, musieliśmy więc szybko podjąć decyzję. Wcześniej przez kilka lat dojrzewaliśmy do budowy, jednak śmierć taty przyspieszyła nasze działania. Działkę dostaliśmy od rodziców, tutaj jest warsztat mojego męża, zajmuje się naprawą sprzętu AGD. Zawsze marzyliśmy o domu, ale ciągle były jakieś przeszkody, w końcu życie zmusiło nas do podjęcia decyzji o budowie – opowiada pani Wiesława.
Projekt dla trzech pokoleń
Państwo Mikołajczykowie zaczęli szukać projektu w 2004 roku. Trudno było znaleźć duży dom, który zmieściłby się na niewielkiej działce o powierzchni 586 m2. Dom był z założenia przeznaczony dla państwa Mikołajczyków i dla pani Jadwigi. – Ponieważ mamy dwoje dorosłych dzieci, planowaliśmy też pokój gościnny dla nich. W końcu trafiliśmy na projekt C30 „Serdeczny”. Podobała nam się bryła budynku, jest tradycyjna, spokojna, a równocześnie z rysem indywidualności. Jednak najważniejsza przy wyborze tego projektu była dla nas możliwość stworzenia dla mamy takich warunków, aby czuła się niezależna. Zawsze miała duży dom, my staraliśmy się to uszanować i zapewnić jej komfort oraz kawałek własnego świata. Życie tak się ułożyło, że przez jakiś czas ten dom będzie trzypokoleniowy – do czasu otrzymania kluczy do własnego mieszkania mieszka z nami córka z rodziną. Dla niej przeznaczyliśmy największą sypialnię. Cieszy nas, że młodzi mogą mieszkać z nami, i nie koliduje to z naszym życiem – opowiadają państwo Mikołajczykowie.
Zmiany z myślą o wszystkich
Od początku państwo Mikołajczykowie zakładali, że sypialnia na parterze będzie pełnić funkcję saloniku pani Jadwigi. Ponieważ dom od strony ogrodu został wydłużony, salonik jest większy niż w projekcie. Z łazienki i schowka wygospodarowali niewielką kuchnię i łazienkę przeznaczoną dla mamy – w ciągu dnia zamyka drzwi i jest u siebie. Jednocześnie pani Jadwiga jest pełnoprawnym użytkownikiem drugiej kondygnacji, tam mieści się jej sypialnia. W trakcie budowy, gdy już były wylane fundamenty i częściowo postawione ściany, pojawiła się myśl o powiększeniu domu. Dopiero wtedy inwestorzy uświadomili sobie chęć posiadania większego salonu, dlatego dom został wydłużony. Dzięki temu salonik pani Jadwigi jest większy, także pokój dzienny zyskał na powierzchni – ma ponad 40 m2. Dobudowali w nim kominek. Zrezygnowali ze ściany między kuchnią a pokojem dziennym. Aby zachować odległość 4 m od granicy działki, musieli zrezygnować z wykusza. Poddasze spełniało ich oczekiwania, jest zrealizowane zgodnie z projektem. Mieszczą się tam sypialnia pani Jadwigi, pokój do pracy, sypialnie gospodarzy i dzieci oraz garderoba. Powierzchnia domu po przebudowie wynosi około 170 m2. Rozbudowa dała państwu Mikołajczykom poczucie przestrzeni. Są bardzo zadowoleni z efektu, a zwłaszcza z pomysłu na mieszkanie dla mamy. W przyszłości może któreś z dzieci tu zamieszka, a oni zajmą lokum mamy.
