Wybór metody ocieplania domu definiuje po części następny etap prac, czyli wykończenie elewacji. Wybierając metodę lekką suchą powinieneś pamiętać o jej jednej z największych zalet. Jakiej? Przy tej metodzie podłoża, czyli powierzchni ściany, nie trzeba specjalnie przygotowywać przed montażem izolacji. Dlatego ten sposób ocieplania domu jest polecany szczególnie w przypadku starych domów ze zniszczoną elewacją – nie musimy jej usuwać. Należy jedynie zadbać o solidne osadzenie kołków mocujących ruszt oraz o to, by elementy rusztu konstrukcyjnego po zamocowaniu do ściany tworzyły równą płaszczyznę. Dlatego nierówności ścian w miejscach, w których ma być ruszt, muszą zostać zniwelowane przez skucie lub zastosowanie pod elementami rusztu podkładek z zaimpregnowanego drewna lub sklejki.
W przypadku BSO (metody lekkiej mokrej) od tego, czy podłoże będzie równe i wytrzymałe, zależy trwałość systemu ociepleniowego. Dlatego przed rozpoczęciem robót termoizolacyjnych ocieplane podłoże należy starannie przygotować.
Z podłoża betonowego trzeba usunąć ślady substancji antyadhezyjnej (stosowanej po to, aby łatwiej odczepić deskowanie) i spłukać powierzchnię strumieniem wody. Nowo wybudowaną ścianę murowaną, nieotynkowaną, należy spłukać wodą oraz wypełnić zaprawą ubytki i zbyt głębokie szczeliny między cegłami, bloczkami czy pustakami, żeby poprawić przyczepność zaprawy do ścian. Mur silikatowy powinno się zagruntować, by silikaty nie odciągały wilgoci z zaprawy klejowej.
Jeśli ściana jest już otynkowana, to oprócz spłukania jej strumieniem wody należy usunąć wszelkie zabrudzenia. Jeżeli znajdują się na niej siedliska pleśni, trzeba je zlikwidować właściwym preparatem, oczywiście uprzednio likwidując przyczynę powstawania pleśni. Tynk, który pęka lub się odspaja, trzeba skuć i wypełnić dziury zaprawą. Innym rozwiązaniem zalecanym na słaby, łuszczący się tynk jest zastosowanie specjalnych kołków o szerokich tarczach. Osadza się je w ścianie przed klejeniem ocieplenia. Dzięki wierceniu otworów i montażu na widocznej ścianie możliwe jest ominięcie ewentualnych fug i pustek w murze. Metoda ta ma za zadanie zwiększenie przyczepności i stabilności wykonywanego ocieplenia i zminimalizowanie obciążenia tynku.
Po zakończeniu prac gzymsy i ozdoby elewacji można odtworzyć przy użyciu styropianowych kształtek.
Domy z lat 70. XX w. są z reguły pokryte tynkiem gruboziarnistym. Jeżeli ma on wystarczającą nośność, przed wykonaniem ocieplenia metodą lekką mokrą należy go przeszlifować.
W systemach BSO warstwę ochronno-dekoracyjną elewacji domu stanowi tynk cienkowarstwowy. Są cztery główne rodzaje tynków cienkowarstwowych, w tym:
- tynki cementowe – to suche mieszanki, które przed użyciem trzeba rozrobić wodą (zawierają biały cement). Tynki cementowe mają dobrą paroprzepuszczalność i dużą trwałość. Ich twardość wzrasta wraz z upływem czasu. Niektóre zawierają dodatek mikrowłókien. Dzięki temu są bardziej wytrzymałe na uszkodzenia mechaniczne i odkształcenia. Dostępne są także tynki z domieszką substancji hydrofobizujących. Dzięki niej mają mniejszą nasiąkliwość. Tynki mineralne są najtańsze spośród innych cienkowarstwowych, ale ich przygotowywanie jest mozolne i trzeba uważać, by podczas odmierzania proporcji suchej mieszanki i wody nie popełnić błędu. Zwykłe tynki mineralne odznaczają się małą elastycznością i nie są odporne na czyszczenie, zwłaszcza wodą pod wysokim ciśnieniem. Są dostępne w niewielu kolorach.
- tynki silikatowe (krzemianowe) – to masy gotowe do nakładania. Tynki silikatowe są paroprzepuszczalne. Mają bogatą kolorystykę. Z uwagi na odczyn alkaliczny trzeba zachować ostrożność podczas ich nanoszenia. W sprzedaży są też tynki polikrzemianowe, czyli ulepszone, niskoalkaliczne tynki silikatowe. Mają doskonałą odporność na niekorzystne warunki atmosferyczne (promienie UV, kwaśne deszcze, wysoką i niską temperaturę oraz nagłe jej zmiany). Nie są podatne na porastanie pleśniami i glonami.
Mieszkam w jednopiętrowym budynku mieszkalnym - służbowym i chcę na I piętrze dobudować balkon. Co mi będzie potrzebne, jakie pozwolenia?
