Podstawowe zasasdy
Projekt budynku przewiduje również, czy będzie on podpiwniczony, czy nie. Domy podpiwniczone stawia się zawsze poniżej głębokości przemarzania gruntu. Na przeważającym obszarze Polski jest to głębokość 1 m, a w najzimniejszych rejonach 1,4 m. Zasada ta chroni budynek przed uszkodzeniami spowodowanymi wysadzinami mrozowymi. Przypadki takie, pojawiają się zwykle na gruntach spoistych: glinach, iłach, torfowiskach lub gruntach nasypowych. Zdarza się, że fundamenty mogą być zagłębione nieco płycej, minimum jednak 0,6 m, są to miejsca, gdzie nie występują zagrożenia związane z płytkim przemarzaniem. Jeżeli nie znamy rodzaju gruntu na naszej działce, lub nie zostały one przebadane geotechnicznie, należy skonsultować się w tej sprawie ze specjalistą.
Jeżeli sytuacja na to pozwala, zawsze lepiej jest wykonać drenaż wokół fundamentów, aby wody opadowe nie nawilgacały ich długotrwale i miały możliwość spłynięcia. Najbezpieczniej odprowadzać je do naturalnych lub sztucznych zbiorników wodnych lub do kanalizacji burzowej, w ten sposób będziemy mieli pewność, że budynek jest odpowiednio zabezpieczony.
Dodatkowy problem - duże wykopy
Fundamenty budynków podpiwniczonych sięgają zazwyczaj głębokości 2,5 – 2,8 m pod poziom terenu. Jeżeli na takie rozwiązanie nie pozwalaj warunki geologiczne, budynki posadawia się płycej, czyli tuż poniżej strefy przemarzania gruntu, wykonując piwnice na poziomie terenu (w parterze).
Wykonanie głębokich fundamentów wiąże się również z dużym nakładem pracy, który często wymaga korzystania ze specjalistycznego i drogiego sprzętu. Do tego dochodzi także zagrożenie zalaniem, wywołane wysokim poziomem wód gruntowych lub opadami atmosferycznymi. Budowa piwnic zajmuje więcej czasu niż znacznie płytszych fundamentów domów niepodpiwniczonych, dlatego narażenie na zalanie przez deszcz jest większe.
