Sztywne poszycie jest elementem usztywniającym konstrukcję dachu. Poszycie układa się z desek lub płyt drewnopochodnych, a następnie pokrywa papą lub folią. Musi być na tyle sztywne i wytrzymałe, aby bez nadmiernego uginania się znieść nie tylko ciężar własny i ułożonego na nim pokrycia, ale także osób je układających. Pełni też funkcję ochronną, osłaniając znajdujące się pod nim warstwy dachu przed zawilgoceniem i zamakaniem.
Na deskowanie najczęściej wybiera się powszechnie dostępne i stosunkowo tanie drewno sosnowe i świerkowe, które daje gwarancję, że poszycie będzie wytrzymałe, a dzięki dużej zawartości żywicy również trwałe i odporne na zmienne warunki atmosferyczne. Rzadziej jest wybierane drewno jodłowe – nie tylko droższe, ale też mniej wytrzymałe i odporne na wilgoć.
Sporadycznie stosuje się drewno topolowe dopuszczane przez polskie normy jako materiał konstrukcyjny. Jest ono jednak miękkie, lekkie, dość łupliwe i mniej wytrzymałe niż drewno drzew iglastych.
Deski należy zabezpieczyć impregnatami podnoszącymi ich odporność na korozję biologiczną (grzyby, pleśń i owady) oraz ogień. Można kupić drewno już zaimpregnowane lub wykonać impregnację we własnym zakresie, najlepiej przed ułożeniem desek na dachu.
Deski powinny mieć szerokość 12-15 cm i grubość 24-25 cm. Układa się je prostopadle do krokwi. Najlepiej, gdy mają wpusty i wypusty – wtedy płaszczyzna poszycia jest sztywna i równa. Ma to znaczenie szczególnie przy układaniu miękkich materiałów pokryciowych, np. gontów bitumicznych, które na nierównościach szybko ulegają zniszczeniu. Pod pokrycia montowane na ruszcie deski można układać na styk lub z odstępami 2-5 cm. Ażurowe poszycie pozwala na swobodną cyrkulację powietrza pod pokryciem.
Płyty wypierają tradycyjne deski, ponieważ są od nich trwalsze i bardziej wytrzymałe. Dzięki specjalnym łącznikom lub wyprofilowanym wpustom i wypustom łatwiej się je mocuje, a także lepiej usztywniają konstrukcję dachu. Na poszycie dachu stosuje się wyłącznie płyty wodoodporne, szczególnie poleca się płyty OSB. Naprzemienne ułożenie wiórów w kolejnych warstwach płyt nadaje im dużą wytrzymałość i elastyczność. Płyty OSB mają lepszą paroprzepuszczalność niż deski, więc lepiej wentylują dach.
Płyty układa się dłuższym bokiem prostopadle do krokwi. Kolejne rzędy powinny być przesunięte względem siebie o połowę długości płyty, a między nimi należy zostawić przerwy szerokości do 5 mm, aby w płytach odkształcających się pod wpływem wilgoci nie powstawały dodatkowe naprężenia. Poszczególne płyty w rzędzie powinny być połączone na styk, co zapobiega tzw. klawiszowaniu – nierównomiernemu odkształcaniu się poszycia.
Tradycyjnie używanym materiałem izolującym jest papa podkładowa. Jest ona trochę cieńsza od papy wierzchniego krycia – zwykle ma grubość 3-5 mm. Układa się ją na czystym, równym i suchym podłożu. Dlatego, szczególnie pod pokrycia wymagające równego podłoża, należy nakleić na stykach płaszczyzn paski papy szerokości ok. 10 cm, które wyrównają podłoże. Papę rozwija się równolegle do okapu, zaczynając od dolnej części połaci. Między rzędami robi się mniej więcej 10-centymetrowy zakład. Zakłady należy uszczelnić lepikiem asfaltowym lub kitem bitumicznym.
W nowoczesnych rozwiązaniach papę zastępuje się specjalną folią – jest ona cieńsza i lżejsza. Jest wysokoparoprzepuszczalna, dlatego sztywne poszycie nie stanowi wtedy tak dużej bariery dla pary wodnej – zwłaszcza gdy deski nie są ułożone szczelnie.
Jak zakończyć komin klinkierowy z 6 kanałami: 2 kanały środkowe są do pieców, a reszta to kanały wentylacyjne.
